Αναρχική Ομοσπονδία Εδιμβούργου: Μην πενθείτε! Οργανωθείτε!

001a

Μία δήλωση από την Aναρχική Ομοσπονδία του Εδιμβούργου που αφορά τα αποτελέσματα του δημοψηφίσματος ανεξαρτητοποίησης της Σκωτίας καθώς και το τι πρόκειται να ακολουθήσει. Μετάφραση από τη μεταφραστική ομάδα του eagainst και blackuroi.gr. Πηγή κειμένου: edinburghanarchists.noflag.org.uk

Χθες, η Σκωτία ψήφισε ενάντια στην ανεξαρτητοποίηση. Σήμερα η μισή χώρα θρηνεί, καθώς εξανεμίστηκαν οι ελπίδες της για ένα νέο κράτος με την υπόσχεση για σοσιαλδημοκρατία. Η υπόλοιπη μισή ανακουφίζεται -αν δε γιορτάζει με ενθουσιασμό- διότι η πιθανή αστάθεια εξαλείφθηκε・ τα πράγματα θα παραμείνουν όπως πριν.

Εμείς ούτε θρηνούμε, ούτε γιορτάζουμε. Η κινδυνολογία της καμπάνιας του ΟΧΙ, θα είχε αποδειχθεί παντελώς αβάσιμη. Το ίδιο και οι υποσχέσεις της καμπάνιας του ΝΑΙ. Στην πραγματικότητα οι ζωές μας θα εξακολουθούσαν να είναι σε μεγάλο βαθμό ίδιες με πριν και στις δύο περιπτώσεις. Θα πηγαίναμε με κόπο στις ίδιες δουλειές που πάντοτε μισούσαμε, από τους ίδιους δρόμους, με την ίδια συμφόρηση, με τα ίδια ακριβά μέσα μεταφοράς. Θα το κάναμε αυτό ώστε να μπορούμε να επιστρέφουμε τα χρήματα των μισθών μας στην καπιταλιστική τάξη, στα ίδια εμπορικά καταστήματα, να πληρώνουμε ενοίκιο στους ίδιους σπιτονοικοκύρηδες και υποθήκες στις ίδιες τράπεζες. Θα πηγαίνουμε τα παιδιά μας στα ίδια σχολεία με το ίδιο εκπαιδευτικό σύστημα, κι όταν είμαστε άρρωστοι θα περιμένουμε να χρησιμοποιήσουμε τα ίδια νοσοκομεία. Θα δραπετεύουμε από τις δουλειες μας πηγαίνοντας στα ίδια μπαρ, στις ίδιες παραλίες στα ίδια μουσεία και στις ίδιες pubs.

Μια ανεξάρτητη Σκωτία θα έμοιαζε στα περισσότερα σημεία με τη Σκωτία του Ηνωμένου Βασιλείου: μια πατριαρχική, καπιταλιστική και περιβαλλοντικά καταστροφική κοινωνία. Μια χώρα με την πιο άνιση κατανομή της ιδιοκτησίας γης σε όλο τον ανεπτυγμένο κόσμο- όπου το 50% της γης είναι ιδιοκτησία μόλις 432 ιδιωτών. Μια χώρα εξαρτημένη απ’ το πετρέλαιο της Βόρειας Θάλασσας για τις περισσότερες εξαγωγές της- πετρέλαιο που θα έπρεπε να παραμένει στο έδαφος για να αποτραπεί η περιβαλλοντική καταστροφή. Μια χώρα με τεράστια φτώχεια και τεράστιο πλούτο, αλλά με ελάχιστη δράση της εργατικής τάξης για την αλλαγή αυτής της κατάστασης.

Κι έτσι, με τη συνεχή υποστήριξη των ίδιων θεσμών, των ίδιων δομών εξουσίας, των ίδιων επιχειρηματικών συμφερόντων και των ίδιων πολιτικών σχημάτων, ο αγώνας μας ενάντια στο κράτος, το κεφάλαιο και την καταπίεση, συνεχίζεται.

Κοινωνικά κινήματα

Έχει γίνει δημοφιλές μεταξύ μερικών υποστηρικτών της ανεξαρτητοποίησης το να ισχυρίζονται πως ακόμα και με το αρνητικό αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος, οι πολιτικές έχουν αλλάξει ραγδαία. Ο λαός ασχολήθηκε για πρώτη φορά με την πολιτική, με τη συνολική συμμετοχή να φτάνει το 85%. Ένα καινούργιο ευρύ λαϊκό κίνημα γεννήθηκε, αφού το δημοψήφισμα δεν ήταν ποτέ μια ψήφος για τους Εθνικιστές[1]. Η καμπάνια που έχτισαν ώστε να πιέσουν για ανεξαρτησία θα επαναπροσανατολιστεί τώρα ενάντια στις Σκωτσέζικες και Βρετανικές κυβερνήσεις και θα πιέσει για υλικές παραχωρήσεις, ενθαρρυμένες από το πόσο κοντά έφτασαν και φέρνοντας μαζί τους νεο-ριζοσπαστικοποιημένους ανθρώπους. Αλλά η υψηλή συμμετοχή από μόνη της μας λέει ελάχιστα για το τι μπορεί να ακολουθήσει, γι’ αυτό η τυχόν αυταρέσκεια ότι ήδη οι πολιτικές έχουν αλλάξει είναι επικίνδυνη.

Παραβλέποντας τη λανθασμένη τακτική παροχής της απαιτούμενης στήριξης προς το Εθνικό Κόμμα Σκωτίας (SNP) για την πρόταση δημοψηφίσματος ελπίζοντας εκ των υστέρων να κερδίσουν παραχωρήσεις, αντί να θέσουν τις παραχωρήσεις αυτές εξαρχής ως προϋποθέσεις για την υποστήριξη, αυτό μοιάζει στην καλύτερη περίπτωση με αισιόδοξη πρόβλεψη, κάτι που απέχει πολύ απ’ το να θεωρηθεί πραγματικότητα. Είναι πολύ πιθανό το κίνημα που δημιουργήθηκε για να προωθήσει το ζήτημα της ανεξαρτητοποίησης, να αποτύχει να διατηρήσει την ενότητα που επέδειξε πριν το δημοψήφισμα σε μια κατάσταση που θα επέλθει μετά από αυτό. Ένα καινούργιο κόμμα αριστερής ενότητας (ίσως το ίδιο το κόμμα Αριστερής Ενότητας) είναι πιθανό να σχηματιστεί από την Ριζοσπαστική Καμπάνια Ανεξαρτητοποίησης [στμ] και να πρέπει να ανταγωνιστεί σε ψήφους το Πράσινο Σκωτσέζικο Κόμμα. Η αποσύνθεση του Σοσιαλιστικού Σκωτσέζικου Κόμματος την προηγούμενη δεκαετία προδιαγράφει μια επικινδυνότητα για τις πιθανότητες επιβίωσης αυτού του σχήματος. Αν η κοινοβουλευτική αριστερά μπορέσει να επανακτήσει τη θέση που είχε από το 2003 έω το 2007, θα έχει καταφέρει μεγάλο επίτευγμα (για τα δεδομένα της).

Αναμφίβολα, πολλοί από το ριζοσπαστικό κίνημα ανεξαρτητοποίησης θα θελήσουν να διατηρήσουν την εξωκοινοβουλευτική οργάνωση, όμως το πόσοι από αυτούς θα είναι πραγματικά ανεξάρτητοι από τα κοινοβουλευτικά κόμματα θα παραμείνει ένα ανοιχτό ερώτημα. Αλλά όπως και με το δημοψήφισμα, οι εκλογές έχουν μια τάση ν΄αποσπούν τους ακτιβιστές από τον άμεσο αγώνα και να τους τραβούν προς το μέρος τους, όσο καλές κι αν είναι οι προθέσεις των ανθρώπων. Ίσως το πιο αρνητικό φαινόμενο της καμπάνιας του δημοψηφίσματος ήταν το ότι τράβηξε την προσοχή από άλλες, πιο σημαντικές πτυχές του αγώνα- το μποϊκοτάζ στην καμπάνια για τη ρύθμιση στην αγορά εργασίας, την εναντίωση στις απελάσεις και την υποστήριξη της εργασίας για τους μετανάστες, τη φιλική προς το περιβάλλον οργάνωση και τα λοιπά. Φυσικά αυτό δε σημαίνει ότι δεν υπήρχαν υποστηρικτές της καμπάνιας της ανεξαρτητοποίησης που να συνέχισαν να είναι προσηλωμένοι στους σκοπούς αυτούς, αλλά κανένας δεν έχει απεριόριστο χρόνο και ενέργεια να συνεισφέρει και όσοι επένδυσαν το χρόνο και την ενέργειά τους στο δημοψήφισμα, θα μπορούσαν να το είχαν κάνει κάπου όπου θα απέδιδε περισσότερο.

Οικολογία

Καθώς το δημοψήφισμα για την ανεξαρτητοποίηση αποτελεί σιγά σιγά παρελθόν,διαφορετικά ζητήμα ενδέχεται να ξεκινήσουν να επανακτούν τη σημασία τους. Το σημαντικότερο ίσως να είναι η δέσμευση των πολιτικών του Westminster και του Holyroodγια συνεχιζόμενη εξόρυξη του μεριδίου πετρελαίου της Σκωτίας από τη Βόρεια Θάλασσα.

Το ντιμπέιτ ανεξαρτητοποίησης μορφοποιούνταν συνεχώς από τις προσδοκίες για παραγωγή πετρελαίου και πώς θα γινόταν η κατανομή των εσόδων. Ακόμα και εκεί που υπήρξε κριτική και πραγματοποιήθηκε έκκληση για μια «νέα πράσινη συμφωνία», το επίκεντρο ήταν η συζήτηση για ανανεώσιμες πηγές ενέργειας. Παρόλο που η αύξηση στη χρήση ανανεώσιμων πηγών ενέργειας είναι ευπρόσδεκτη, απέχει πολύ από το να είναι επαρκής. Όπως τόνισε ο Jason Moore, οι ενεργειακές επαναστάσεις του παρελθόνος ήταν πάντοτε πρόσθετες και υποκατάστατες άλλων. Η λογική της αγοράς με την επιπρόσθετη παρέμβαση για ανανεώσιμες πηγές δε θα μας δώσει παρά μόνο το συνδυασμό ανανεώσιμων και ορυκτών καυσίμων. Καθώς η εναλλακτική λύση αποκτά έδαφος, οι τιμές των ορυκτών καυσίμων θα μειωθούν και θα συνεχίσουν να χρησιμοποιούνται παράλληλα. Η αληθινή απελευθέρωση της κοινωνίας απ’ τον άνθρακα προϋποθέτει τα ορυκτά να παραμείνουν στο έδαφος και η αξία τους να διαγραφεί.

Δεν μπορείς να δημιουργήσεις «πράσινο» καπιταλισμό. Και σίγουρα δεν μπορείς να τον δημιουργήσεις την κατάλληλη στιγμή. Παραείναι πολλά τα λεφτά που επενδύθηκαν σε ορυκτά καύσιμα– σε γεωτρήσεις, σε εξωρύξεις, σε διυλήσεις. Η άρχουσα τάξη δε θα παρατήσει ποτέ τον πλούτο της εκούσια, ούτε θα επιτρέψει να της παρθεί μέσω ψήφων. «Για να επιβιώσουμε πρέπει να δράσουμε τώρα» και «να συνδυάσουμε τη ζοφερή πραγματικότητα με την ουτοπική παρόρμηση», για να απαιτήσουμε ένα ολοκληρωμένο μετασχηματισμό της κοινωνίας μας[2].

Μια ανεξάρτητη Σκωτία θα είχε στηριχθεί σε μεγάλο βαθμό στα ορυκτά καύσιμα- μόνο και μόνο για να διατηρήσει τα νομισματικά αποθέματα και ένα θετικό εμπορικό ισοζύγιο. Η εξόρυξη πετρελαίου από τη Βόρεια Θάλασσα θα συνέχιζε αντιθέτως να ενισχύει το εμπορικό έλλειμμα του Ηνωμένου Βασιλείου. Ως μέρος μιας ευρύτερης οικονομίας, η εξάρτηση αυτή μπορεί τώρα να μη φαίνεται ξεκάθαρα στο προσκήνιο. Όμως πρέπει να αποκαλυφθεί και να σπάσει. Αυτό θα είναι μια ακριβή και επικίνδυνη αποστολή, αλλά μια αποστολή για την οποία δεν έχουμε άλλη επιλογή παρά να την αναλάβουμε- δε θα υπάρξει μέλλον της Σκωτίας ή του Ηνωμένου Βασιλείου αν δεν κάνουμε τίποτα. Πρέπει να δημιουργήσουμε το κίνημα που θα το κάνει όλο αυτό δυνατό. Έχει ξοδευτεί υπερβολικά πολύς χρόνος σε συνταγματικά ερωτήματα για την αστική τάξη, ενώ οι πλούσιοι εδραιώνουν τον πλούτο και τη δύναμή τους, επιβάλλουν λιτότητα και στερήσεις και αφήνουν τον πλανήτη να καεί, με την ασφάλεια ότι η προσαρμογή θα είναι επαρκώς καλή για τους ίδιους.

Οπότε απόψε, καταπνίξτε τη θλίψη σας. Πάρτε χρόνο να επανακτήσετε την ενέργειά σας και όταν είστε έτοιμοι ελάτε μαζί μας. Η καλύτερη κοινωνία που είχε ταυτιστεί με την ανεξαρτητοποίηση δεν προϋποθέτει τη δημιουργία ενός νέου κράτους. Μη σταματάτε να μιλάτε στους γείτονες και τους συνεργάτες σας. Έχουμε έναν κόσμο να κερδίσουμε και μόνο η δραστηριοποίηση και η αυτο-οργάνωση της ίδιας της εργατικής μας τάξης θα τον διασφαλίσουν.

Υποσημειώσεις:

[1] Έχουμε συζητήσει προηγουμένως για τη συσκότιση των όρων “καλός” και “κακός” εθνικισμός και για τον ισχυρισμό της αριστεράς ότι η ανεξαρτησία ουδεμία σχέση έχει με τον εθνικισμό. Κατά τη γνώμη μας και οι δύο καμπάνιες, του ναι και του όχι εκπροσωπούν εκ των πραγμάτων ανταγωνιζόμενους εθνικισμούς, όποιοι κι αν είναι οι ισχυρισμοί τους για το αντίθετο.
[2] Goodbye to the future

[στμ] Η Radical Independence Campaign (RIC) είναι μια πολιτική εκστρατεία που προωθεί την ανεξαρτησία της Σκωτίας σε συνδυασμό με αριστερόστροφες πολιτικές προτάσεις. Ξεκίνησε το 2012 στο Ριζοσπαστικό Συνέδριο Ανεξαρτητοποίησης και έφερε κοντά τους Σκωτσέζους Πράσινους http://en.wikipedia.org/wiki/Scottish_Green_Party, τους Σκωτσέζους Σοσιαλιστές http://en.wikipedia.org/wiki/Scottish_Socialist_Party, κάποια εργατικά συνδικάτα, ομάδες ενάντια στην πυρηνική ενέργεια και αντιμοναρχικούς ρεπουμπλικάνους.

Αναρτήθηκε στις: 09/10/2014