Το Ελληνικό χρέος

Τι είναι χρέος

-Όταν οι ανάγκες μιας χώρας δεν καλύπτονται από το ΑΕΠ (ακαθάριστο εγχώριο προϊόν) αυτή χώρα καταφεύγει στον δανεισμό.
-Το ποσό που χρωστάει είναι το δημόσιο χρέος, το οποίο συνήθως εκφράζεται σε ποσοστό του ΑΕΠ.
-Χρέος είναι αυτό που χρωστάμε σήμερα συνολικά και προέρχεται από την συσσώρευση των ελλειμμάτων διαχρονικά. Συνήθως το χρέος αυξάνεται πιο γρήγορα από το άθροισμα των ελλειμμάτων, γιατί πολλές φορές τα ελλείμματα δεν περιλαμβάνουν όλες τις δαπάνες. Οι πρόσφατες αναθεωρήσεις, «έστειλαν» το δημόσιο έλλειμμα της χώρας στο 12,7% του ΑΕΠ
-Πόσα χρωστάμε ως χώρα; Πόσο χρεωμένος είναι κάθε πολίτης; Ως χώρα χρωστάμε κάτι παραπάνω από την αξία που έχει όλος ο χρυσός των ΗΠΑ. Σε χρυσάφι, χρωστάμε δύο φορές το ύψος του Πύργου του Άιφελ.

Το ποσό του χρέους

326 δισ. ευρώ χρέος του Ελληνικού Δημοσίου για το 2010
+ 30 -40 δισ. ευρώ ομόλογα του Δημοσίου, που έχουν στην κατοχή τους τα ασφαλιστικά ταμεία και οι άλλοι φορείς του Δημόσιου τομέα (το λεγόμενο ενδοκυβερνητικό χρέος- απαιτείται μάλιστα «επικαιροποίηση» του ποσού αυτού)
+25 δισ. ευρώ δάνεια εγγυημένα από το Δημόσιο
+8 δισ. ευρώ χρέη για «δεδουλευμένα» προς κατασκευαστικές εταιρείες, προμηθευτές των νοσοκομείων και άλλους φορείς
+ 1,7 δισ. ομόλογα που θα δοθούν στην Τοπική Αυτοδιοίκηση για χρέη προς αυτήν
+1,3 δισ. κόστος αποζημιώσεων εργαζομένων στην Ολυμπιακή
+1,0 δισ. κόστος αναδρομικής χορήγησης επιδομάτων

ΣΥΝΟΛΟ: 390 δισ. ευρώ χρέος, δηλαδή 120.000 ευρώ ανά τετραμελή οικογένεια. Αρα κάθε παιδί που γεννιέται χρωστά περί τα 30.000 ευρώ!

Στα 390 δις ευρώ πρέπει να προσθέσουμε και 450 δις ευρώ, το αναλογιστικό άνοιγμα των Ασφαλιστικών Ταμείων Επιπλέον, 280 δισ. ευρώ που αποτελούν τα χρέη επιχειρήσεων και ιδιωτών προς τις τράπεζες. Με λίγα λόγια χρωστάμε ένα σύνολο της τάξης του 1,1τρις. ευρώ!

Σε ποιους χρωστάμε

Ο δανεισμός του κράτους γίνεται κυρίως μέσω των εκδόσεων κρατικών ομολόγων και μέσω του ΟΔΔΗΧ, του Οργανισμού Διαχείρισης Δημοσίου Χρέους. Εκδίδονται πενταετή, δεκαετή, ακόμα και 30ετή ομόλογα του Ελληνικού Δημοσίου.

Δανειστές μας είναι μεγαλοεπενδυτές που δρουν μέσω επενδυτικών οίκων ανά τον κόσμο, χρηματοοικονομικοί οίκοι και τράπεζες, τόσο εντός όσο και εκτός συνόρων, ενώ τα ομόλογα κρατών αγοράζονται επίσης και από άλλα κράτη. Πάντως, οι περισσότερες αγορές ομολόγων γίνονται από το χρηματοοικονομικό κέντρο του Λονδίνου στη Μεγάλη Βρετανία, το γνωστό City. Με άλλα λόγια αυτοί οι Οίκοι που μας υποβαθμίζουν, αυτοί και μας δανείζουν με το επιτόκιο στα ύψη.

Πώς το αντιμετώπισε η ελληνική κυβέρνηση:

Στο πρόβλημα αυτό η και μέσα στο παρόν πολιτικό σύστημα η χώρα μας είχε να επιλέξει μεταξύ δύο λύσεων. Την άμεση χρεοκοπία ή την ελεγχόμενη χρεοκοπία. Ειδικότερα:
1) Είτε θα επέλεγε την άμεση χρεοκοπία, δηλαδή παύση πληρωμών και επαναδιαπραγμάτευση του χρέους με τους ιδιώτες δανειστές, κάτι που κατά πάσα πιθανότητα θα σήμαινε και έξοδο από το ΕΥΡΩ
2) Θα επέλεγε την ελεγχόμενη χρεοκοπία, δηλαδή το μηχανισμό στήριξης (ΔΝΤ, ΕΚΤ και χωρών ΕΕ), την οποία τελικά επέλεξε.
Για το λόγο ότι απλούστατα, όχι μόνο ο τρόπος αυτός δεν μειώνει τα χρέη της χώρας, αντίθετα τα αυξάνει, αλλά επιπλέον αλλάζει και την μορφή των δανειστών και η χρεοκοπία αυτή είναι σκληρότερη. Συγκεκριμένα, στην ουσία ο τρόπος της ελεγχόμενης χρεοκοπίας που επιλέξαμε, μεταφέρει το ελληνικό δημόσιο χρέος από τα χέρια ιδιωτών δανειστών, στα χέρια του ΔΝΤ της ΕΚΤ και των επιμέρους χωρών της ΕΕ, και μάλιστα με την υπογραφή ταυτόχρονα συμβάσεως, δηλαδή του γνωστού μνημονίου (θυμάστε πιστεύουμε ποιοι ακριβώς το ψήφισαν). Αυτό που τελικά όμως έγινε, εκτός από σταδιακή ελεγχόμενη χρεοκοπία, μεταβιβάζει ταυτόχρονα, μέσω του μνημονίου, μεγάλο μέρος των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων σε ξένα κέντρα λήψεως αποφάσεων και μετατρέπει τις από εδώ και πέρα ελληνικές κυβερνήσεις σε υπαλλήλους των χρηματοοικονομικών αυτών κέντρων. Αυτός είναι και ο λόγος που όλες οι «μεταρρυθμίσεις» που έχουν επιβληθεί ή βρίσκονται ακόμη σε «διαβούλευση» αντιμετωπίζουν μόνο τον οικονομικό παράγοντα εξόδων – εσόδων και καθόλου τον παράγοντα άνθρωπο (όχι ότι αν μας κυβερνούσαν οι 300 της βουλής θα τον λάμβαναν υπόψη τους αλλά λέμε τώρα…)
Ας καταρρίψουμε όμως και κάποιους μύθους που τα ΜΜΕ μας επέβαλαν

Μύθος πρώτος: Κάποιοι πόνταραν στην χρεωκοπία και θα πτωχεύσουν την Ελλάδα με το ζόρι γιατί δεν θέλουν να χάσουν τα λεφτά τους. Κάτι τέτοιο δεν ισχύει. Αυτό που πραγματικά συμβαίνει είναι ότι αυτοί οι «κάποιοι» που δεν είναι άλλοι από τα μεγάλα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα και ταμεία, βλέπουν την χρεωκοπία ως δεδομένη και οι πιο μετριοπαθείς εξ αυτών σαν την πιο ρεαλιστική λύση. Έτσι σπεύδουν και ασφαλίζουν τα χρήματα τους έναντι χρεωκοπίας για να μην τα χάσουν (CDS *) με αποτέλεσμα να αυξάνονται τα περίφημα Spreads

Μύθος δεύτερος: Δεν θα μας αφήσουν να πτωχεύσουμε γιατί θα χάσουν τα χρήματα τους. Καταρχήν αν ισχύει αυτός ο μύθος τότε δεν ισχύει ο πρώτος και το ανάποδο. Η αλήθεια είναι ότι τα μεγάλα κεφάλαια που έχουν επενδύσει σε Ελληνικά ομόλογα, όπως είδαμε και στον πρώτο μύθο, έχουν ασφαλίσει τα χρήματα τους μέσω CDS έναντι χρεωκοπίας άρα είτε πτωχεύσουμε είτε όχι, κάνει το ίδιο για αυτούς αφού τα κέρδη τους είναι διασφαλισμένα.

Μύθος τρίτος: Αν κηρύξουμε πτώχευση και γυρίσουμε στη δραχμή θα χάσουμε το 30% των χρημάτων μας. Αυτό που πραγματικά θα γίνει σε περίπτωση εξόδου από το ευρώ είναι ότι οι καθημερινές συναλλαγές θα συνεχίσουν να γίνονται σε ευρώ, οι καταθέσεις θα παραμείνουν σε ευρώ ως συνάλλαγμα και το μόνο που θα προσμετρείται σε δραχμές θα είναι το μηδαμινό σχεδόν χρέος μας, αφού θα έχουμε κηρύξει πτώχευση, και το «έλλειμμα» το οποίο θα έχει θετικό πρόσημο αφού ένα τεράστιο ποσό που θα πήγαινε σε αποπληρωμή δανείων θα έχει διαγραφεί με φυσικό επακόλουθο ο προϋπολογισμός της χώρας μας θα ήταν κατά πολύ ξελαφρωμένος.

Θα είχαμε βέβαια ένα μικρό πρόβλημα με την ισοτιμία ευρώ δραχμής αλλά αυτό θα λυνόταν χάρη σε σωστές τοποθετήσεις των αποθεματικών μας, γύρισμα δηλαδή σε δολάρια και χρυσό. Το ευρώ θα κατρακυλούσε μετά την έξοδο μας από το ευρώ ακόμη και έναντι της δραχμής! Ακόμη και αν υποθέσουμε ότι είναι αλήθεια αυτό που είχε πει ο πρώην πρωθυπουργός ότι δηλαδή θα χάσουμε το 30% των χρημάτων μας, έχει αναλογιστεί κανείς πόσο τοις εκατό έχουμε χάσει ήδη από τα μέτρα, τις αυξήσεις, τις μειώσεις μισθών και συντάξεων και τον πληθωρισμό και πόσο θα χάσουμε ακόμη; To μόνο που καταφέρνουμε βρισκόμενοι σε καθεστώς ΔΝΤ είναι η διασφάλιση των επενδύσεων όλων των τοκογλύφων…

Μύθος τέταρτος: Τα μέτρα θα κρατήσουν για τρία χρόνια και μετά θα έρθει η ανάκαμψη. Αυτός δεν είναι μύθος, αλλά ανέκδοτο για κλάματα, αφού με απλά μαθηματικά «βγαίνει» πως με βάση τους ρυθμούς ανάπτυξης (πού βρίσκονται αυτοί; υπάρχει ανάπτυξη; υπάρχει έστω ένα στοιχειώδες υλοποιήσιμο και ρεαλιστικό σχέδιο ανάπτυξης;) η χώρα θα τεθεί σε κατάσταση ομηρίας (από το ΔΝΤ, την Γερμανία και τους λοιπούς δανειστές της) για άγνωστο χρονικό διάστημα, στο οποίο δεν έχει τεθεί καν κάποιος λογικός ορίζοντας που να προκύπτει μέσα από πολιτικές ανάκαμψης…

Κρητική:

Είναι αλήθεια πως ένα μεγάλο ποσοστό των πολιτών της Ελλάδος, αν όχι όλοι, έχουμε ευθύνη για το χρέος. Είτε με τους ρουσφετολογικούς διορισμούς, είτε με τα λαδώματα, είτε με τη φοροδιαφυγή, είτε με οποιοδήποτε άλλο τρόπο οι θεσμοί έδιναν τον τρόπο να αποφύγεις κάποιες «υποχρεώσεις», έχουμε κι εμείς ένα μερίδιο ευθύνης. Είναι όμως η έννοια της λέξης “ευθύνη” μαρμαρωμένη, χωρίς ποιοτικές και ποσοτικές διαβαθμίσεις; Έχει η εργαζομένη σε εργοστάσιο την ίδια ευθύνη με τον βουλευτή; Έχει ο εκπαιδευτικός την ίδια ευθύνη με τον εφοριακό; Δεν είμαστε εδώ για να βάλουμε σε ζυγαριά τις ευθύνες, και ούτε είμαστε σε θέση να το κάνουμε. Γνωρίζοντας ότι η νοοτροπία του πληθυσμού δεν πρόκειται να αλλάξει άμεσα, οφείλουν να αλλάξουν άμεσα οι συνθήκες μέσα στις οποίες ο πληθυσμός αυτός αλληλεπιδρά. Οφείλουμε να αμφισβητήσουμε το υπάρχων πολιτικό και χρηματοοικονομικό σύστημα, και μέσα από αυτή την εσωτερική αμφισβήτηση της κοινωνίας να οδηγηθούμε στο άλλο. Εύκολη λέξη το άλλο αλλά τι μπορεί να είναι; Και πάλι δεν είμαι εγώ αυτός που θα το πει, έχω την πεποίθηση όμως πως θα προκύψει μέσα από μια μόνιμη επανάσταση στον ελλαδικό χώρο. Και μιλώντας για επανάσταση δεν εννοώ μόνο διαδηλώσεις, συγκρούσεις και αφίσες. Αυτά σίγουρα θα είναι αναπόφευκτα τις πρώτες μέρες, για πολλούς και ευκταία. Μιλώ για μια δημιουργική επανάσταση, όπου οι πολίτες θα καταλάβουν τους χώρους παραγωγής δημιουργώντας συνεταιρισμούς, μιλώ για γεμάτα θέατρα και δρόμους από έφηβους που ψάχνουν τη γνώση μαζί με τη διασκέδαση, μιλώ για την εργασία ως μέσο και όχι αυτοσκοπό. Δεν είναι ουτοπία… ουτοπία ή καλύτερα εφιάλτης είναι αυτό που βλέπουμε γύρω μας. Ας το ξεκινήσουμε, και θα έρθουν μαζί μας κι άλλοι, θα έρθουν μαζί μας όλοι.

 

Διαβάστε επίσης για το χρέος της Ελλάδας εδώ
Nooz.gr: Οδηγός Χρεωκοπίας, Όλη η αλήθεια για το χρέος.
Pressgr.com

.

Σύντομο URL: http://wp.me/pyR3u-3wn

comments / 1 Σχολια

  1. αυτο ειναι δυστοπια που βλεπουμε γυρω μας (απο το αγγλικο dystopia)… οντως η αυτοδιαχειριση ειναι η καλυτερη λυση και η αποκολληση απο τα κομματα

• EN: Your comment will be visible after approval. Please check the terms of use.

• EL: Τα σχόλια δημοσιεύονται κατόπιν έγκρισης. Για περισσότερες πληροφορίες δείτε τους Όρους χρήσης.