Menu

EAGAINST.com

Τι τους κάνει να ελπίζουν στη σιωπή μας;

από σύμπραξη αντιεξουσιαστών/στριων «Δεκέμβρης 2011», Ιωαννινα

η 6η Δεκέμβρη έρχεται

Ήρθε λοιπόν η ώρα; Θα γίνει ξανά εξέγερση; Θα τρομάξουμε τον Παπαδήμο και την τρόικα; Θα γίνουν εκλογές για να «μιλήσει ο λαός»; Θα ξεκινήσει νέος «εθνικο-απελευθερωτικός αγών»; Αν η 6η Δεκέμβρη ήταν μνημόσυνο θα κλαίγαμε, αν ήταν επέτειος, θα γελάγαμε. Τίποτα από τα δύο! Επειδή δεν μας αρέσουν οι προφητείες, ούτε για κάτι από τα παραπάνω, αλλά ούτε για τα αντίθετα, προτιμούμε να έχουμε τα πόδια μας στη γη και να βλέπουμε τη συγκεκριμένη μέρα απλά σαν άλλη μια πολύ καλή ευκαιρία για να μιλήσουμε και να πράξουμε ανταγωνιστικά προς τις υπάρχουσες σχέσεις κυριαρχίας.

Σημαδεύοντας τη ζωή μας

Δεν ξεχνάμε, λοιπόν, πως εκείνη την ημέρα, στα τέλη του 2008, εκτός του ότι δολοφονήθηκε ένας 15χρονος, ξέσπασε μια κοινωνική εξέγερση. Τα συσσωρευμένα αίτια ήταν (και είναι) πολλά. Πήγαζαν όμως – από που αλλού;- από την εκμετάλλευση. Τον πυρήνα του συστήματος αυτού. Αρχικά αρθρώθηκε σαν βίαιη κραυγή από διαφορετικά υποκείμενα και σε πολλές γλώσσες. Οι εξεγερμένοι επιτέθηκαν σε κρατικούς και καπιταλιστικούς στόχους (τράπεζες, υπουργεία, αστυνομικά τμήματα, ναούς της κατανάλωσης). Οι εξεγερμένοι δεν αιτούνταν κάτι, αλλά αμφισβητούσαν. Οι εξεγερμένοι έθεσαν ερωτήματα :»Προς τι όλη αυτή η ασφάλεια;»/ «Τι ακριβώς διασφαλίζει και προστατεύει;» / «Πόσο θωρακισμένη νομίζει ότι είναι αυτή η εξουσία που μας αφαιρεί την ίδια μας τη ζωή;» Στη συνέχεια πήρε κι άλλες διαστάσεις και αντήχησε και εκτός συνόρων, αφήνοντας εν τέλει πολλές παρακαταθήκες. Το αγωνιστικό κίνημα μαζικοποιήθηκε, αυτοοργανωμένα εγχειρήματα ενισχύθηκαν ή δημιουργήθηκαν καινούργια, το μονοπώλιο του λόγου και της βίας του κράτους αμφισβητήθηκε σε πρωτοφανή επίπεδα για τη μεταπολιτευτική ελλάδα.

Διασφαλίζουν την κλοπή τους

Δεν πρέπει να παραβλέπουμε όμως και την γενικότερη συνθήκη, καθώς μιλάμε για την περίοδο εκείνη, όπου η καπιταλιστική κρίση εγινε περισσότερο εμφανής και αισθητή λόγω των κορυφώσεων της. Άρχισαν δηλαδή -μετά το 2008- να επηρεάζονται άμεσα, ακόμα πιο μεγάλα κοινωνικά κομμάτια από αυτά που τη βίωναν ούτως ή άλλως καλά στο πετσί τους, ακόμα και στα χρόνια της «ευδαιμονίας». Ζούμε δηλαδή- έτσι κι αλλιώς- σε μια κρίσιμη πολιτική και οικονομική κατάσταση, της οποίας η διαχείριση μπορεί να γίνεται μόνο με επιθετικούς όρους και από ένα κράτος που έχει προ πολλού ξεφορτωθεί το προσωπείο της «πρόνοιας».

 Ο συνδυασμός αυτής της συνθήκης με το προηγούμενο ενός «δεκέμβρη», δηλαδή το φάντασμα ενός μαζικού βίαου ξεσπάσματος να πλανιέται έντονα από τότε, ανάγκασε τα ντόπια αφεντικά να λάβουν τα μέτρα τους. Έκτοτε βιώνουμε τη γιγάντωση του κράτους ασφάλειας, τόσο ποιοτικά όσο και ποιοτικά: αύξηση της αστυνόμευσης, νέες συμμορίες ΔΙΑΣ-ΔΕΛΤΑ, αναβάθμιση της δημοτικής αστυνομίας, οργάνωση παρακράτους, εντατικότερη επίθεση σε βασικά υποκείμενα της εξέγερσης (μαθητές, μετανάστες, στέκια, καταλήψεις), συνεχείς συλλήψεις και προφυλακίσεις σχεδόν σε κάθε κοινωνικό αγώνα, εξέλιξη νομικού οπλοστασίου (π.χ κουκουλονόμος, νέος αντιτρομοκρατικός, υποχρεωτική λήψη DNA), όξυνση οικονομικής καταστολής με εξοντωτικά πρόστιμα (π.χ στους ανυπότακτους ή στους αντιστεκόμενους στα διόδια).

Επίσης, αυτή η στρατηγική έχει ένα ιδιαίτερα νευραλγικό σημείο: έχοντας διαγνώσει ότι μια από τις σημαντικότερες «επιτυχίες» του Δεκέμβρη ήταν η κοινωνική απονομιμοποίηση του ρόλου της αστυνομίας, προσπαθούν με συντεταγμένο σχέδιο να ξαναγεφυρώσουν αυτό το χάσμα.

Ο θεσμός του μπάτσου της γειτονιάς, οι όλο και συχνότερες περιπολίες, το χτίσιμο σχέσεων με μαγαζάτορες και πολίτες που κατέχουν  «χρήσιμες» θέσεις στο δημόσιο χώρο, ακόμα και τα καφεδάκια που πίνουν όλη μέρα οι ΔΙΑδες εν ώρα υπηρεσίας, όλα συντελούν στον ίδιο βασικό στόχο της σύγχρονης καταστολής: να αφομοιωθεί κοινωνικά η εικόνα και η παρουσία των δυνάμεων καταστολής. Ακόμα περισσότερο: να ανακτηθεί η χαμένη εμπιστοσύνη και να βρει στήριγμα η αστυνόμευση στον εθελοντισμό και τη συνεργασία των πολιτών…

Όμως, μην ξεχνάμε πως η καταστολή οφείλει πάντοτε να μην σερβίρεται «ξεροσφύρι», αλλά με ιδεολογικά συνοδεύματα για να νομιμοποιείται και να γίνεται υποφερτή. Έτσι επιστρατεύεται πιο πολύ απο ποτέ, η παλιά καλή συνταγή της «εθνικής ενότητας». Όταν δηλαδή η κρίση εξαφανίζει το «καρότο»(σαν υποσχέσεις απτών προνομίων), το μαστίγιο δεν μπορεί να κραδαίνεται εντελώς γυμνό. Εμφανίζεται τότε το παραμύθι της «θυσίας για το κοινό καλό»…»Αφεντικά και δούλοι σκατά γίναμε ούλοι…απέναντι στους κακούς ξενους και τους δωσίλογους». Και είναι το σύνολο σχεδόν των δεξιών ή αριστερών δυνάμεων, με την εξωκοινοβουλευτική αριστερά να μην αποτελεί εξαίρεση, που πλασάρει επικίνδυνες έννοιες όπως πατρίδα και εθνική κυριαρχία. Γα διαφορετικούς, βέβαια, λόγους ο καθένας, αλλά συμβάλλοντας εν τέλει στο ίδιο αποτέλεσμα: η συσκότιση των πραγματικών αντιθέσεων και η δημιουργία μιας εκεχειρίας στο όνομα της πατρίδας. Εκεχειρία εκεί που θα έπρεπε να ανθούν οι κοινωνικές αντιστάσεις.

Τι τους κάνει να ελπίζουν στη σιωπή μας;

Τα πράγματα σίγουρα δεν είναι εύκολα. Η τρομοκρατία του κράτους ασφάλειας, τα εθνικά παραμύθια, οι μεσολαβήσεις των media και των θεσμών, αλλά – επιπλέον- και οι δικές μας αδυναμίες, ο κατακερματισμός και η κινηματική λήθη, στρώνουν το δρόμο για το τελικό μας ξεζούμισμα και την εξαθλίωση. Μπροστά σε αυτή την πραγματικότητα δεν υπάρχουν πισωγυρίσματα. Να ανασυγκροτηθούμε, να δυναμώσουμε τις υπάρχουσες δομές αλληλεγγύης και να φτιάξουμε νέες, να πετάξουμε στα σκουπίδια τα ιδεολογήματα των αφεντικών και να αυτοοργανωθούμε πάνω στις ανάγκες και τις επιθυμίες μας, ως αυτοί που παράγουν τον κοινωνικό πλούτο. Όταν οι εκμεταλλευόμενοι έχουν ο ένας τον άλλο, και μαζί όλα τα δίκια του κόσμου, κανένας φόβος δεν είναι ικανός να τους μουδιάσει. Σε αυτή την περίοδο της καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης-που γίνεται με τους πιο δυσμενείς όρους για συγκεκριμένα κοινωνικά κομμάτια- οφείλουμε να εμπλουτίσουμε τους αγώνες του σήμερα με όλα τα ριζοσπαστικά στοιχεία που αναδείχτηκαν στη διάρκεια της εξέγερσης του Δεκέμβρη 2008. Να εργαστούμε ψυχωμένα προς αυτή την κατεύθυνση, ώστε να βιώσουμε τους αγώνες που μας αντιστοιχούν και όχι τα υποκατάστατα τους.

Για να σηκώσουμε κεφάλι και να πάρουμε αυτόν τον πλούτο πίσω, όπως και όλα όσα μας έχουν λεηλατήσει, το χρόνο, τη δημιουργικότητα, την ίδια μας τη συλλογική ζωή…

Σύντομο URL: http://wp.me/pyR3u-9jy