Σάββατο πριν από εκλογές: μια ημέρα περισυλλογής…

Σύμφωνα με το Νόμο (ο νόμος είναι πάντα με κεφαλαίο «Ν», όπως ο Θεός), η τελευταία ημέρα πριν τις εκλογές, είναι μια ημέρα κατά την οποία απαγορεύεται αυστηρά κάθε προεκλογική δραστηριότητα των κομμάτων• κι αυτό γιατί ο καθένας προσωπικά πρέπει να μπορέσει να σκεφτεί ανενόχλητος, ανεπηρέαστος και αποκομμένος από την πολιτική προπαγάνδα των κομμάτων. Τα μεσάνυχτα της Παρασκευής, όλα τα προεκλογικά πολιτικά τερτίπια, παιχνίδια και μηνύματα σταματούν και αρχίζει ένα εικοσιτετράωρο βαθιάς περισυλλογής η οποία φτάνει σε επίπεδο θρησκευτικής κατάνυξης. Εν ολίγοις, ο Νόμος, ως Θεός, σου δίνει το δικαίωμα μετά από 365 ημέρες Χ 4 έτη (μερικές φορές και πιο συχνά καθ’ όσον η δημοκρατία μας είναι πολύ δημοκρατική….), δηλαδή μετά από 1.460 ημέρες δουλειάς ή ανεργίας, φτώχειας, καταπίεσης, κακοπέρασης και απόλυτης μιζέριας, να έχεις μία ολόκληρη ημέρα πλήρους πνευματικής ελευθερίας, εσωτερικού προβληματισμού και διαλόγου.

Το ύψιστο δικαίωμα του «Δημοκρατικού» μας πολιτεύματος, το δικαίωμα του «εκλέγειν» (αντιπροσώπους), πρέπει, δια Νόμου να προφυλαχτεί από κάθε εξωτερική παρέμβαση. Ο πολίτης μπορεί και οφείλει να σκεφτεί ελεύθερα σχετικά με το ποιους θεωρεί ως τους καταλληλότερους αντιπροσώπους του. Αυτό θα πει Ελευθερία! Αυτό θα πει Δημοκρατία!

Κάποιοι αντιδραστικοί και είρωνες θα διαφωνήσουν. Απαντώντας τους θα εκθέσουμε τα παρακάτω αδιάσειστα επιχειρήματα…:

Πότε επετράπη σε κάποιον, από τη στιγμή που γεννήθηκε έως τη στιγμή που θα πεθάνει, να αισθάνεται ελεύθερος μέσα σε μια κοινωνία έτσι ώστε να έχει και τη νομική υποχρέωση, να σκεφτεί και να πράξει ελεύθερα;

Η οικογένεια είναι, τις περισσότερες φορές (αν όχι πάντα), ένα σύστημα που γαλουχεί το παιδί σύμφωνα με τις κυρίαρχες, δοτές, αξίες του κοινωνικού περιβάλλοντος. Το περιορίζει, το κατευθύνει, του επιβάλλει συμπεριφορές και αντιλήψεις, του εμφυσά (άμεσα ή έμμεσα, συνειδητά ή ασυνείδητα, παθητικοεπιθετικά ή και τελείως βίαια) όλα τα μέσα που φυλακίζουν την δημιουργική φαντασία, ευνουχίζουν την σκέψη, αμβλύνουν το συναίσθημα.

Πριν προλάβει κανείς να συνέλθει από το πρώτο σοκ της οικογενειακής μίζερης «συναισθηματικής» δικτατορίας, έρχεται μία πολύ χειρότερη: το σχολείο. Μια δωδεκαετία κατά την οποία οι εκπαιδευτικοί είτε λόγω βλακείας είτε επειδή εξαναγκάζονται, πρέπει να γεμίσουν το κεφάλι του εκκολαπτόμενου πολίτη με γνώσεις που ως κύριο γνώρισμα έχουν την απονέκρωση της κριτικής σκέψης και την παρεμπόδιση προσωπικών αναζητήσεων και προβληματισμών. Γνώση χωρίς βάθος, γνώση κατακερματισμένη και αποσπασματική, γνώση που όχι μόνο δεν μπορεί να εξάψει το ενδιαφέρον για περισσότερη γνώση προς την κατεύθυνση της δημιουργίας μιας ολιστικής αντίληψης για τη ζωή και τα πράγματα, αλλά αντίθετα, κουράζει και περιορίζει το μυαλό σε στεγανά, εγκλωβίζοντάς το με τρόπο που να μην μπορεί παρά να προσπαθεί να αναλύσει τα πάντα με βάση την κορυφή του παγόβουνου, το σχεδόν τίποτα, αφού η οπτική γωνία από όπου προσπαθεί να κοιτάξει τα γεγονότα δεν είναι μεγαλύτερη από ελάχιστες μοίρες.

Στο σχολείο συνηθίζει και ασκείται κανείς να χρησιμοποιεί και να πορεύεται με έννοιες ψόφιες και επικίνδυνες όπως η πατρίδα, η θρησκεία, η ηθική της εργασίας, ο ανταγωνισμός μεταξύ ατόμων και ομάδων κλπ. Αλήθεια, τι είναι η πατρίδα; Τι άλλο θα μπορούσε να είναι από την προσωπική μυθολογία του καθένα; Κι όμως, επίσημα, Πατρίδα, σημαίνει ένα κομμάτι γης, που έχει αλλάξει σύνορα και χέρια εκατοντάδες φορές και για το οποίο ο καθένας πρέπει να είναι έτοιμος να κάνει τα πάντα χωρίς να περιμένει τίποτα και να γεμίζει μίσος ακριβώς για να υπερασπιστεί ένα τίποτα.  Πώς είναι δυνατό να διδάσκεται κανείς, χωρίς ν’ αρχίσει να αποβλακώνεται, πως υπάρχει μια ανώτερη δύναμη που καθορίζει με έναν τρόπο ακαθόριστο, αλλά που σίγουρα υπάρχει, τα πάντα; Πώς είναι δυνατόν ν’ αντέξει ένα μυαλό όταν διδάσκεται ότι πρέπει το τομάρι του να δουλέψει μέχρι να τα τινάξει, χάνοντας κάθε χαρά της ζωής, για ένα πιάτο φαί, ή για να κάνει μια συλλογή από άχρηστα πράγματα, παχαίνοντας και πλουτίζοντας με τη δυστυχία του μια μικρή μειοψηφία η οποία διεκδικεί για τον εαυτό της τις ανέσεις Ρωμαίου Αυτοκράτορα; Πώς είναι δυνατό να μην αποκτηνωθεί ένας άνθρωπος όταν ριζώνεται βαθιά μέσα του η αντίληψη του «ο θάνατός σου η ζωή μου» ή «όποιος είναι άξιος δικαιούται περισσότερα από όποιον δεν είναι»; Πώς δημιουργήθηκε η κλίμακα μέτρησης ικανότητας και πώς και από ποιους επιβεβαιώνεται η «αντικειμενικότητα» και ορθότητά της; Κι όμως, χιλιάδες χρόνια τώρα έτσι μεγαλώνουν όλες οι γενιές.

Μετά από την ενηλικίωση, όταν πια το κακό έχει σχεδόν ολοκληρωθεί, οι σφαλιάρες είναι συνεχείς και αλλεπάλληλες. Στρατός, δουλειά, γάμος, δάνεια, ρουτίνα, κενά θεάματα και αντικατοπτρισμοί ευχαριστήσεων, ταπεινώσεις και ήττες μέχρι τα γηρατειά.

Έτσι, μετά από αμέτρητα χτυπήματα, καταπίεση και ισόβιο καταναγκασμό, έρχεται η μέρα της περισυλλογής και της θεσμοθετημένης ελευθερίας, πριν τις εκλογές. Οι πολιτικοί σταματούν να ξεφωνίζουν τις ανοησίες τους – όχι όμως και τα ΜΜΕ που, σεβόμενα το Νόμο, δεν σταματούν να σφυροκοπούν ό,τι έχει απομείνει από τα μυαλά μας. Κινδυνολογία και τρομολαγνεία, ανόητα ρεπορτάζ, σίριαλ για λοβοτομημένους, διαφημίσεις για όλες τις ανάγκες, θεάματα για κάθε γούστο, για κάθε κενό.

Ποτέ δεν ήταν και δεν είναι κανείς τόσο ελεύθερος όσο αυτήν την ημέρα. Πώς θα μπορούσε να μην είναι; Δεν του φτάνουν 24 ολόκληρες ώρες; Μπορεί να σκεφτεί ό,τι θέλει και ν’ αποφασίσει να ψηφίσει ό,τι θεωρεί πως είναι καλύτερο, πως τον συμφέρει περισσότερο. Έτσι κι αλλιώς δεν θα του ζητήσει κανείς ευθύνες. Αυτοί που βαράνε το ντέφι θεωρούν πως είμαστε ιδιώτες• πως έχουμε το ακαταλόγιστο.

Εκτός από τις περιπτώσεις που τύχει να αμφισβητήσει κάποιος από τα θεμέλια ολόκληρο το σύστημα αξιών. Να κοιτάξει το παγόβουνο κάτω από την κορυφή του. Τότε δεν θεωρείται ηλίθιος αλλά τρελός ή επικίνδυνος.

Για την ώρα, ας θυμηθούμε: την τελευταία ημέρα πριν τις εκλογές, απαγορεύεται η χρήση αλκοόλ. Σε 24 ώρες βέβαια όλοι ξέρουμε ότι κανείς δεν μπορεί να ξεμεθύσει ακόμα και από την χρήση αλκοόλ μιας μέρας. Πόσο μάλλον από την πλύση εγκεφάλου το λιγότερο 18 χρόνων.

Η Πατρίδα πάντως, μάς λέει ότι μας χρειάζεται νηφάλιους και γι’ αυτό μας δίνει είκοσι τέσσερις ώρες…

Σύντομο URL: http://wp.me/pyR3u-aQT

Αναρτήθηκε στις: 16/06/2012