Προσοχή στην Απάθεια.

Αφορμή για το κείμενο που ακολουθεί, στάθηκε ένα άλλο λίγο παλιότερο κείμενο που διάβασα χθες 22/9 μιας και μου είναι δύσκολο να αφιερώνω χρόνο για διάβασμα κειμένων στο internet και πάντοτε έρχομαι με καθυστέρηση. Μιλώ για το κείμενο του Ian Delta – στη χώρα της απόλυτης απάθειας – αλλά και στα σχόλια που την ακολούθησαν.

Το κείμενο φυσικά, περιγράφει με εξαιρετική ακρίβεια την πραγματικότητα. Σε καμία περίπτωση δεν θα μπορούσα να διαφωνήσω με τα γραφόμενα αφού πρώτος εγώ (που λέει ο λόγος) έχω μιλήσει κατ’ επανάληψη για τους νεοραγιάδες και τους τρόπους που ψάχνουν να βρουν προκειμένου να καλύψουν την απάθεια και το βόλεμά τους πίσω από τον φόβο. Τελικά όμως σκέφτηκα ότι δεν πρέπει να μας παρασύρει αυτή η συμπεριφορά και να γινόμαστε ίδιοι. Αυτό που μας κάνει να ξεχωρίζουμε και όχι απλά να διαφέρουμε, εμάς που ανήκουμε στο χώρο της Αναρχίας ή της Αυτονομίας, είναι το ότι πάντοτε προσπαθούμε με τον τρόπο μας να πείσουμε τους υπόλοιπους ότι μπορούν μόνοι τους να φτιάξουν μια κοινωνία χωρίς την επιβολή της όποιας εξουσίας.

«Φίλε ΙΑΝ για άλλη μια φορά επικροτώ την ανάλυσή σου. Εγώ βασικά έχω πέσει σε απόγνωση, είναι στιγμές που λέω τι διαβάζουμε, τι μιλάμε, τι αγωνιζόμαστε, μας ακούει κανείς;» γράφει ο φίλος Miltos. Η ίδια ακριβώς σκέψη έχει περάσει άπειρες φορές από το μυαλό μου αλλά πιστέψτε με δεν είναι σωστή. Η κοινωνία χρειάζεται την διαφορετική άποψη που ανέκαθεν μόνο ο δικός μας πολιτικός χώρος μπορούσε να προτείνει. Δεν είναι εύκολο να γίνουμε κατανοητοί, ποτέ δεν ήταν. Δεν είμαστε οι περισσότεροι, ποτέ δεν ήμασταν. Η πολιτική «αμορφωσιά» που φαντάζομαι εννοεί ο Miltos ήταν πάντοτε παρούσα. Άνθρωποι από το χώρο το δικό μας είναι πρώτοι στον ακτιβισμό, στις διαδηλώσεις, στα κοινωνικά κινήματα γενικότερα. Εμείς είμαστε αυτοί που κατ’ επανάληψη έχουμε φέρει κόσμο σε πλατείες ή έχουμε βγει στο δρόμο πολύ πριν την έλευση του μνημονίου και την συνειδητοποίηση της κοινωνίας ότι της αφαιρούν τα κεκτημένα της. Εμείς, σε αντίθεση με την υπόλοιπη κοινωνία, παλεύουμε για τους άλλους, έτσι δεν είναι; «Είναι δυνατόν όλα αυτά τα υποκείμενα που αποκαλούνται έλληνες πολίτες να κατανοήσουν Καστοριάδη, Μπούκτσιν, Μαλατέστα κ.λ.π;». Πιστεύω, με βάση τα όσα έχω διαβάσει από τον Κ. Καστοριάδη, ότι δεν θα συμφωνούσε ούτε με τον χαρακτηρισμό αλλά ούτε και με την ανάγκη κατανόησης του μεγάλου αυτού στοχαστή. Δεν χρειάζεται να διαβάσει κανείς Καστοριάδη για να καταλάβει ότι ζει σε μία κοινωνία που αναπαράγει τη φτώχεια και τον πόλεμο. Αρκεί να περπατήσει λίγο στην Αθήνα ή να ανοίξει την τηλεόραση. Άλλωστε και ο ίδιος στην «Φαντασιακή Θέσμιση της Κοινωνίας» αποσαφηνίζει ότι το υποκείμενο είναι αυτό που παίζει αποφασιστικό ρόλο σε έναν ριζικό μετασχηματισμό της κοινωνίας αφού η διαφορά είναι ανάμεσα σε αυτούς που αποδέχονται το σύστημα και σε αυτούς που το απορρίπτουν. Το ερώτημα είναι αν μπορούμε εμείς να πείσουμε περισσότερους ανθρώπους να απορρίψουν το σύστημα, προτείνοντάς τους ταυτόχρονα μία άλλη κοινωνία. Αν μπορούμε να τους πείσουμε ότι η συμμετοχή στην πολιτική είναι υποχρέωση και δικαίωμα ταυτόχρονα και δεν πρέπει να αφήνουν τη ζωή τους στα χέρια άλλων.

«Ισως η οδυνηρή αλλά ρεαλιστική απάντηση να είναι ότι πρέπει να ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΨΟΥΜΕ πια την ελπίδα αλλαγής στη βλακεία της πλειοψηφίας. Και ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ να αρχίσουμε να χτίζουμε έναν παράλληλο κόσμο που να αρχίζει να λειτουργεί όσο το δυνατόν πιο ανεξάρτητα από αυτή», γράφει ο φίλος Omadeon. Σωστά, ως προς το δεύτερο μέρος της πρότασης. Λάθος όμως ως προς το πρώτο γιατί χρειαζόμαστε όσο το δυνατόν περισσότερους προκειμένου να αποκτήσουμε τη «Δύναμη» όπως μας λέει η Χάννα Άρεντ και δεν διαφωνώ. Η λογική της παράκαμψης με βρίσκει απόλυτα σύμφωνο. Η ανάγκη όμως της ποσότητας δηλαδή της πλειοψηφίας είναι επιτακτική προκειμένου να μην καταντήσει αυτή η «εσωτερική» κοινωνία περιθωριακή. Η δημιουργία μιας «εσωτερικής» κοινωνίας θα δώσει στους υπόλοιπους μία προβολή πέρα από το παρόν, κάτι πολύ σημαντικό ενώ ταυτόχρονα μπορεί να βγάλει εκτός θέσης της ενέργειες της εξουσίας.

Όσο πιστοί και να είμαστε στις ιδέες της Αναρχίας ή της Αυτονομίας, πρέπει να αποδεχτούμε ότι η συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων επιλέγει άλλες εκδοχές της ελευθερίας, ή της ισότητας από τις δικές μας. Προτιμά επίσης να οργανώνεται πάνω στις ίδιες με τις δικές μας αξίες αλλά με διαφορετικό τρόπο. Οι άνθρωποι αυτοί δεν είναι περισσότερο ή λιγότερο πληροφορημένοι ή αποξενωμένοι απ’ ότι είμαστε εμείς. Πρέπει να σταματήσουμε να σκεφτόμαστε ότι οι δικές μας αντιλήψεις επειδή είναι οι καλύτερες πρέπει να τις αποδεχθούν όλοι. «…κακώς θεωρούμε ότι μαζικές αλλαγές θα γίνουν σε πανελλαδικό επίπεδο, είναι πρακτικά αλλά και θεωρητικά αδύνατο.» γράφει ο φίλος Δημήτρης και πολύ σωστά το επισημαίνει. Το πρόταγμά μας δεν μπορεί να περιλαμβάνει το σύνολο της ελληνικής κοινωνίας ή την οικουμένη. Αφορά μία συγκεκριμένη μερίδα ανθρώπων που πιστεύουν και αποδέχονται τις συγκεκριμένες αξίες και λειτουργούν δια μέσο ενός συγκεκριμένου αξιακού συστήματος. Την ίδια στιγμή όμως δεν πρέπει να απορρίπτουμε εκ των προτέρων το ότι υπάρχουν άνθρωποι που θα ενστερνιστούν τις απόψεις μας εφόσον τις γνωρίσουν.

Προκειμένου να αντιπαλέψουμε τον νεοφιλελευθερισμό πρέπει να δημιουργήσουμε τρόπους ζωής οι οποίοι θα βρίσκονται σταθερά στο περιθώριο. Μακριά από ότι έχει εισάγει ο καπιταλισμός στην καθημερινότητα των ανθρώπων. Με αυτόν τον τρόπο μπορούμε να φτιάξουμε στεγανά ώστε να αποφύγουμε την διάχυση της εξουσίας η οποία χαρακτηρίζεται από την δύναμη της ρευστότητάς της. «Όμως μια αυτο-διαχειριζόμενη μικρο-οικονομία και δίκτυο αλληλεγγύης, έτοιμη να στηρίξει και ΜΑΚΡΟ-κοινωνικές αλλαγές (αν κάποτε ανέλπιστα συμβούν) μπορεί να λειτουργήσει σαν είδος φωτεινού παραδείγματος, που θα απαλύνει την απελπισία των αδαών, εμπνέοντας ελπίδα». Αυτό το έγραψε ο Omadeon. Δεν γνωρίζω αν είναι δική του ιδέα ή τη διάβασε κάπου, αλλά δεν με ενδιαφέρει κιόλας. Αυτό που μετράει είναι ότι υπάρχει ως ιδέα. Και είμαι σίγουρος ότι υπάρχουν κι άλλες. Ούτε μπορώ να θυμηθώ πόσες έχω διαβάσει σε αυτό εδώ το blog.

Τα λίγα γράμματα που ξέρω, με έχουν βοηθήσει να καταλάβω ότι οι περισσότεροι που διαβάζουν ή συμμετέχουν σε αυτό εδώ το blog είναι άνθρωποι μορφωμένοι με πανεπιστημιακή παιδεία. Ό,τι ακριβώς χρειάζεται ένα κίνημα προκειμένου να προχωρά και να αποτελεί παράδειγμα για τους υπόλοιπους. Εδώ, δεν υπάρχει καθόλου «αμορφωσιά», ούτε πολιτική αλλά ούτε και κοινωνική. Αν εσείς κάνετε πίσω και παρουσιάζεστε ως απαισιόδοξοι, εμείς οι υπόλοιποι καήκαμε. Προσωπικά σε αυτό εδώ το blog κατάλαβα ότι δεν είμαι μόνος μου, κάτι που και άλλοι φίλοι μου που το διαβάζουν, έχουν καταλάβει. Μπορεί να δυσκολεύονται να καταλάβουν κάποια γραπτά ή μπορεί να μην καταλαβαίνουν καν τι θέλουν να πουν, αλλά τα διαβάζουν και ελπίζουν. Μέσα από αυτό το blog γίναμε καλύτεροι γιατί μάθαμε και συνεχίζουμε να μαθαίνουμε πολλά. Πολλοί από τους φίλους μου αγόρασαν πρώτη φορά βιβλίο στη ζωή τους και έμαθαν τον Μαλατέστα ή τον Μπούκτσιν. Μπορεί βέβαια να μην μπορούν να αναλύσουν την θεωρία της Αναρχίας ή της Αυτονομίας αλλά μόνο το γεγονός ότι έμαθαν την ύπαρξη των κινημάτων αυτών και τα υποστηρίζουν με τον δικό τους τρόπο, αποτελεί μία μικρή ίσως, αλλά δική σας νίκη απέναντι στο σύστημα.

Τέλος για να μην κουράζω άλλο θα χρησιμοποιήσω ως παρότρυνση για περισσότερη προσπάθεια τα λόγια όχι κάποιου μεγάλου και γνωστού στοχαστή, αλλά τη φράση ενός «σχολιαστή» στοχαστή:

«ας… προχωρήσουμε, ΕΤΣΙ ΚΙ ΑΛΛΟΙΩΣGeorge Omadeon.

Αναρτήθηκε στις: 25/09/2012