Κουβέντες από τις δύο πλευρές του τείχους

Πολύ συχνά σε συζητήσεις προκύπτει δυσκολία να κατανοηθεί η υποστήριξη της προοπτικής δημιουργίας ενός παλαιστινιακού κράτους, χωρίς να τεθεί ζήτημα ανακολουθίας σε βασικά αναρχικά προτάγματα. Η εθνικοαπελευθερωτική χροιά της σύγκρουσης δημιουργεί αναπόφευκτα ένα φορτισμένο θέμα συζήτησης για πολλούς αναρχικούς/ες που στηρίζουν τον παλαιστινιακό αγώνα για απελευθέρωση. Οφείλουμε να αναγνωρίσουμε ότι φαινομενικά, υπάρχει πράγματι μια αντίφαση.

Τις προηγούμενες μέρες, συζητώντας στο Ισραήλ και τη Δυτική Όχθη της Παλαιστίνης με αναρχικές/ους και παλαιστίνιους/ες, προσπαθήσαμε, να ανιχνεύσουμε αυτήν την αντίφαση μεταξύ της δέσμευσης των αναρχικών να στέκονται αλληλέγγυοι/ες σε καταπιεσμένες ομάδες ανθρώπων με τους όρους που οι ίδιες οι ομάδες θέτουν, και του γεγονότος πως ο όρος αυτός είναι – στην παλαιστινιακή υπόθεση – η δημιουργία ενός νέου έθνους-κράτους.

Το ζήτημα της ανακολουθίας. Κράτος και αναρχικοί/ες.

Ενώ η Παλαιστίνη παραμένει ακόμα κατεχόμενο έδαφος, όταν αναφέρθηκε η αναβάθμιση του διεθνούς καθεστώτος της Παλαιστινιακής Αρχής από ”οντότητα” σε ”κράτος μη μέλος” του ΟΗΕ τον περασμένο Νοέμβριο, άμεσα και χωρίς περιστροφές απάντησαν πως τους ενδιαφέρει κυρίως η κλιμάκωση της βιαιότητας του ισραηλινού στρατού στα παλαιστινιακά χωριά το τελευταίο διάστημα, ειδικά στις εβδομαδιαίες πορείες ενάντια στο τείχος, πως ανησυχούν για την απαγόρευση εισόδου στα κατεχόμενα εδάφη, προκειμένου να πάρουν μέρος σ’αυτές τις διαδηλώσεις, πως αναρωτιούνται για το αν σύντομα θα είναι σε θέση να δουν τους φίλους και τις φίλες τους ή αν θα διώκονται στην προσπάθειά τους να το πράξουν. Αναρχικοί/ες του Ισραήλ, αλληλέγγυοι/ες και αρκετοί Παλαιστίνιοι/ες έχουν γρήγορα προσπεράσει του πανηγυρισμούς μετά τη θετική ψήφο στον ΟΗΕ, γιατί αμφιβάλλουν ότι θα αλλάξει κάτι ”στο δρόμο”. Στην πορεία όμως της συζήτησης όλες/οι αναγνώρισαν πως η δημιουργία ενός παλαιστινιακού κράτους δεν είναι θέμα έλασσον, δεν υπάρχει η πολυτέλεια να παραμεριστεί, ειδικά επειδή το “Κράτος” παραμένει ένας διεθνώς αποδεκτός νομικός όρος και κυρίως, μια αυτοτελής νομική υπόσταση. Η ιδέα μιας διεθνούς γενικής συνέλευσης στην οποία ολόκληροι πληθυσμοί έχουν φωνή, παραμένει αξιοσημείωτη. Αν τα Ηνωμένα Έθνη είχαν διαμορφωθεί μέσα από ένα συμμετοχικό κοινωνικό μοντέλο, και όχι ακολουθώντας το  ιεραρχικό, νεο-φιλελεύθερο δημοκρατικό μοντέλο, ίσως να αισθανόμαστε λιγότερη ντροπή όποτε τα αναφέρουμε. Παρόλα αυτά, τη δεδομένη στιγμή, η ιδιότητα του ”κράτους” εξακολουθεί να αποτελεί μοναδικό εχέγγυο προκειμένου να αναγνωριστούν λαοί ολόκληροι ως οντότητες και κατά συνέπεια, να αναγνωριστούν ατομικά ανθρώπινα δικαιώματα. [1]

Οι αναρχικοί/ες κατανοούν ότι η δημιουργία παλαιστινιακού κράτους είναι ίσως ο μόνος βιώσιμος τρόπος για να ανακουφιστεί άμεσα ο παλαιστινιακός λαός από την χρόνια καταπίεσή του, σε σύντομο χρονικό διάστημα. Πρόκειται για μια αξιολογική κρίση, μέσω της οποίας βασικές ανθρωπιστικές ανησυχίες υπερισχύουν ενός κατά τα άλλα αδιαπραγμάτευτου αντι-κρατισμού.

Δεδομένα οι αναρχικοί/ες ενδιαφέρονται να σταθούν στην πράξη αλληλέγγυοι/ες με τους Παλαιστίνιους, και όχι μόνο θεωρητικολογώντας για την αναγκαιότητα μιας επανάστασης. Ωστόσο, κάθε σχετική ενέργεια συχνά αμφισβητείται έξωθεν ως ενισχυτική του κρατισμού. Το γεγονός ότι οι αναρχικοί/ες εξακολουθούν να συνδιαμορφώνουν και να συμμετέχουν σε κάθε λογής δράσεις αλληλεγγύης με τις παλαιστινιακές κοινότητες, είτε διεθνώς, είτε σε κατεχόμενο έδαφος, αποδεικνύει πως το δίλημμα για την υποστήριξη ενός παλαιστινιακού κράτους έχει, σε σημαντικό βαθμό, απαντηθεί.

Το να αναγνωρίσουμε πως υπάρχει πράγματι μια αντίφαση είναι κρίσιμο και χρήσιμο, αλλά η γνώση και η ανάλυση της κατάστασης βοηθά να προχωρήσουμε παραπέρα, αφού τη δεδομένη στιγμή η αλληλεγγύη είναι τόσο σημαντική, που το τίμημα μιας θεωρητικής ασυνέπειας μοιάζει μικρό. Η υιοθέτηση για παράδειγμα μια άλλης, παθητικής στάσης, που θα ισοδυναμούσε με αποδοχή της βαρβαρότητας που υφίστανται οι Παλαιστίνιοι, μέχρι να απαλλαγούμε κάποτε από τον καπιταλισμό, θα ήταν μια θέση καθ’όλα κυνική και εν τέλει καθόλου συμβατή με βασικά αναρχικά προτάγματα.

Επιπλέον, στο ερώτημα αν οι αναρχικοί/ες μπορούν και πρέπει να αναλαμβάνουν δράση στην κατεύθυνση υποστήριξης ενός παλαιστινιακού κράτους, η ίδια η φύση της δράσης αυτής απαντά στο δίλημμα. Με δεδομένη την απέχθεια των αναρχικών στις πολιτικές των αιτημάτων, του ρεφορμισμού και της συλλογής υπογραφών, ο τρόπος της άμεσης αναρχικής δράσης, που βρίσκει άλλωστε πρόσφορο έδαφος στην Παλαιστίνη, είναι η απάντηση. Οι καθημερινές πράξεις αντίστασης στις οποίες, ισραηλινοί και διεθνείς αναρχικές/οί, συμμετέχουν στο πλευρό των Παλαιστινίων, από την υπεράσπιση των βοσκών και των ελαιοκαλλιεργητών, από τις επιθέσεις των εποίκων ως το άνοιγμα μπλοκαρισμένων δρόμων, την εισβολή σε σουπερμάρκετ αποκλειστικά για εποίκους και το στήσιμο οδοφραγμάτων στις εβδομαδιαίες πορείες σε όλο το μήκος της Δυτικής όχθης, αποτελούν ρήγματα στο κατασκεύασμα του μιλιταριστικού κρατισμού του Ισραήλ και στηρίγματα στην προσπάθεια του παλαιστινιακού λαού να διατηρήσει την ίδια του την αξιοπρέπεια. Οι πράξεις αυτές, είτε κάποιος τις εντάσσει σε μια μακροπρόθεσμη προσπάθεια δημιουργίας παλαιστινιακού κράτους, είτε όχι, είναι σημαντικές.

 tear gas palestine

Ο σπόρος της αλληλεγγύης.

Μέσω της άμεσης δράσης, η αλληλέγγυα παρουσία των ισραηλινών αναρχικών στο πλευρό των παλαιστινίων σοκάρει βαθιά το μεγαλύτερο μέρος της ισραηλινής κοινωνίας, που τους αντιμετωπίζει είτε ως διαταραγμένους νέους/ες, είτε (και), τελικά, ως προδότες του έθνους. Καθόλου τυχαία, αφού ο κοινός αγώνας ισραηλινών και παλαιστινίων, αυτό το καθημερινό παράδειγμα μη βίαιης συνύπαρξης και συνεργασίας, αποτελεί βόμβα στα θεμέλια του σιωνιστικού μιλιταρισμού, αμφισβητώντας κατά μέτωπο τόσο την αιώνια εικόνα του Άλλου, του Άραβα, όσο και την κατασκευή του μύθου του δεύτερου ολοκαυτώματος. Αυτό το ταμπού, σπάει καθημερινά, έμπρακτα και στο δρόμο.

Ο μιλιταρισμός στο Ισραήλ ενυπάρχει σε κάθε πτυχή της κοινωνικής ζωής και είναι κάτι με το οποίο ερχόμαστε σε επαφή από πολύ μικρή ηλικία. Σε κάθε Ισραηλινό που κατάγεται από εβραϊκή οικογένεια υποτίθεται ότι του αντιστοιχεί ένα βαθύ τραύμα που σχετίζεται με μια διαρκή αίσθηση απειλής. Για ορισμένους ανθρώπους πρόκειται για ένα αληθινό, βιωμένο τραύμα, για πολλούς άλλους όμως πρόκειται για ένα επίπλαστο τραύμα, που θέλουν να μας πείσουν ότι το κουβαλάμε στο DNA μας. Αυτό που συμβαίνει είναι ότι από πάρα πολύ μικρή ηλικία μάς λένε ότι όλος ο κόσμος θέλει να μας σκοτώσει, γιατί υποτίθεται ότι υπάρχει κάτι, σα νόμος της φύσης, που λέει ότι όσοι δεν είναι Εβραίοι θέλουν να σκοτώσουν όσους είναι Εβραίοι. Σύμφωνα με αυτόν το μύθο τα πράγματα πάντα ήταν έτσι και θα εξακολουθήσουν να είναι έτσι στους αιώνες των αιώνων. Και γι’ αυτό τον λόγο, ως Εβραίοι θα πρέπει να πολεμήσουμε για να υπερασπιστούμε τους εαυτούς μας. Ο μιλιταρισμός είναι πολύ έντονος – ακόμα και πριν την υποχρεωτική στρατιωτική θητεία – στο σχολείο, αλλά και από τα πρώτα χρόνια της ζωής ενός ανθρώπου, πριν καν να πάει στο σχολείο.

Από το προνήπιο κιόλας, σε μια ηλικία τριών και τεσσάρων ετών, τα παιδάκια παίρνουν μέρος σε ”εκδηλώσεις γνωριμίας” με τις ένοπλες δυνάμεις, τουλάχιστον μία φορά το χρόνο. Ο τρόπος με τον οποίο διεξάγονται αυτές οι εκδηλώσεις ποικίλει ανάλογα με τον τόπο κατοικίας. Όσοι ζουν σε μικρά χωριά πηγαίνουν με όλο το σχολείο σε κάποια πιο μεγάλη πόλη για να συμμετάσχουν σε μια ξενάγηση σε κάποια στρατιωτική μονάδα. Γι’ αυτούς που ζουν σε μεγάλες πόλεις, είναι οι ίδιες οι ένοπλες δυνάμεις που έρχονται στο χώρο τους. Κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης μιλάνε στα παιδάκια για τις διάφορες μονάδες του στρατού, για τις ”μεγάλες νίκες” και τα κατορθώματά τους. Υπάρχουν διάφορα εκπαιδευτικά προγράμματα ειδικά σχεδιασμένα για μικρά παιδιά, με σκίτσα και κινούμενα σχέδια, που λειτουργούν διαδραστικά. [2]

Παρόλο που ο αριθμός των ισραηλινών αναρχικών δεν είναι μεγάλος, ο ρόλος τους είναι εξαιρετικά σημαντικός, αλλά και πολύπλοκος. Αντίστοιχα, ο αριθμός των παλαιστίνιων αυτοπροσδιοριζόμενων ως αναρχικών είναι ακόμη μικρότερος, δεν υπάρχει ακόμη οργανωμένο αναρχικό κίνημα, αυξάνονται συνεχώς όμως οι συμπαθούντες και τα τελευταία χρόνια η συμμαχία ισραηλινών αναρχικών, διεθνών αλληλέγγυων και παλαιστινίων έχει φέρει ξανά στο προσκήνιο παραδόσεις πολιτικής ανυπακοής και ακηδεμόνευτης λαϊκής αντίστασης, που είχαν αφήσει ισχυρό αποτύπωμα κατά τη διάρκεια της πρώτης Ιντιφάντας (1987–89).

Εκτός από τους ισραηλινούς αναρχικούς, αναρχικές/οι από μια πληθώρα χωρών έχουν την τελευταία δεκαετία δυναμική παρουσία στην περιοχή, κυρίως μέσω του Διεθνούς Κινήματος Αλληλεγγύης (ISM, International Solidarity Movement), ενός κινήματος το οποίο συντονίζουν παλαιστίνιοι από το καλοκαίρι του 2001, οπότε και ξεκίνησε αυτή η προσπάθεια. Μεταξύ των δράσεων που υιοθετεί το ISM είναι οι ανθρώπινες αλυσίδες προκειμένου να εμποδιστούν στρατιωτικές παρεμβάσεις ή συλλήψεις παλαιστινίων που διαδηλώνουν ή ανοίγουν οδοφράγματα, το συλλογικό σπάσιμο της απαγόρευσης κυκλοφορίας, η συνοδεία παιδιών στο σχολείο ή των αγροτών στις εργασίες του, λειτουργώντας ουσιαστικά ως ανθρώπινες ασπίδες απέναντι στη βία εποίκων και στρατού. Οι παλαιστίνιοι από την αρχή είδαν με ενθουσιασμό αυτή την προοπτική, τόσο γιατί άνοιγε ένα δρόμο διεθνοποίησης του ζητήματος, αλλά και γιατί η παρουσία διεθνών αλληλέγγυων από δεκάδες χώρες του κόσμου, μεταξύ των οποίων ένας πολύ μεγάλος αριθμός αλληλέγγυων εβραϊκής καταγωγής, μετριάζει κάπως την αγριότητα των στρατιωτικών επιθέσεων και των βαρβαροτήτων των εποίκων. Κι ενώ το ISM δεν είναι μια αναρχική, αλλά μια ακτιβιστική οργάνωση, έχει λειτουργήσει ως ιδανικό όχημα ώστε ένας μεγάλος αριθμός αναρχικών, αρχικά από τις Η.Π.Α. και τον Καναδά και στη συνέχεια από τις χώρες κυρίως της Ευρώπης να δραστηριοποιηθεί στην περιοχή. Επίσης, ο τρόπος λειτουργίας του ISM, το αποκεντρωμένο μοντέλο οργάνωσης με τις μικρές αυτόνομες ομάδες, η χρήση της συναινετικής διαδικασίας για τη λήψη αποφάσεων καθημερινά, η από τα κάτω οργάνωση των επιτροπών των παλαιστινίων που δραστηριοποιούνται μέσω του ISM και βέβαια η στόχευση στη χρήση άμεσης δράσης, δίνουν στο κίνημα αυτό αναρχικά χαρακτηριστικά με τη μορφή της αλληλεγγύης, της αλληλοβοήθειας, της αντίστασης και της άμεσης δράσης. Οι αλληλέγγυοι/ες δεν εμφανίζονται ως σωτήρες στην Παλαιστίνη, δεν διδάσκουν ηθική και δυτικές αξίες, αλλά δίνουν την πρωτοβουλία των κινήσεων σ’αυτούς/ες που ζουν στο πετσί τους την καταπίεση καθημερινά, 365 μέρες το χρόνο.

Η ουσιαστικότερη επισήμανση που έγινε από τους ισραηλινούς αναρχικούς/ες που δραστηριοποιούνται στο ISM, ήταν πως δεν συντάσσονται συλλήβδην με τους παλαιστίνιους, με τον μανιχαϊστικό τρόπο που πολλά ευρωπαϊκά αριστεροδέξια κόμματα και κάποιοι/ες ψηφοφόροι τους κάνουν, αναπαράγοντας ουσιαστικά τον αντι-σημιτισμό και εξωραΐζοντας ενίοτε ενέργειες τυφλής βίας, οργανωμένες από φονταμενταλιστικές ομάδες. Εστίασαν στο ότι είναι τόσο σύνθετη η κατάσταση στην περιοχή και στις τοπικές κοινωνίες, που ο αντι-ιμπεριαλιαστικός μπούσουλας του άσπρου-μαύρου μόνο κακό μπορεί να κάνει. Το πιο ενθαρρυντικό ίσως στοιχείο είναι πως με την άποψη αυτή συντάχθηκαν και οι παλαιστίνιοι συνομιλητές/τριες, αναγνωρίζοντας ως αδιέξοδη και καταστροφική την τακτική της τυφλής βίας και των κραυγών περί αφανισμού του Άλλου, του Εβραίου, στο όνομα θρησκευτικών φανατισμών. Καθόλου τυχαία, το ISM εστιάζει αποκλειστικά σε μη βίαιες δράσεις όσον αφορά στην παρουσία των διεθνών αλληλέγγυων, στάση που λειτουργεί ευεργετικά στο τρόπο που ένα μεγαλύτερο πλέον μέρος του κόσμου (η διεθνής ”κοινή γνώμη”) προσεγγίζει τους παλαιστίνιους, και αντιδιαμετρικά αντίθετη με αυτή του ισραηλινού στρατού και των εποίκων. Αναγνωρίζει το δικαίωμα των παλαιστινίων σε αντίσταση που περιλαμβάνει βία, ποτέ όμως εναντίον άμαχου πληθυσμού, κάτι που ο ισραηλινός στρατός δεν έχει κανένα δισταγμό να κάνει. Έτσι οι αναρχικοί που δραστηριοποιούνται στην περιοχή χρησιμοποιούν την τακτική της μη βίαιης αντίστασης, σε ένα αγώνα όπου υπάρχουν πολλές τακτικές δράσης και σαφής αποδοχή αυτών των ορίων από όλους τους συνεργαζόμενους/ες.

Για τους ισραηλινούς αναρχικούς/ες η στάση τους στο πλευρό των παλαιστινίων, είναι ζήτημα ευθύνης και αλληλεγγύης. Είναι όμως συγχρόνως και με την ίδια, ίσως και μεγαλύτερη βαρύτητα, ένας αγώνας να απελευθερωθούν από τα δικά τους καταπιεστικά δεσμά της ισραηλινής κοινωνίας, το ρατσισμό, το μιλιταρισμό, την ομοφοβία, τον ακραίο καταναλωτισμό, την εργατική εκμετάλλευση και την αυξανόμενη οικονομική ανισότητα. Με το μεγάλο προσωπικό κόστος που καθημερινά καλούνται να πληρώσουν και τη θαρραλέα στάση τους, τα λόγια, τις πράξεις τους, γίνεται άμεσα αντιληπτό πως ο κόσμος αυτός αλλάζει με πόνο, πείσμα και πάθος ανθρώπων που αγαπούν το δίκαιο.

Palestine

Καθημερινότητα.

Υποσχεθήκαμε να μιλήσουμε. Αυτοί οι άνθρωποι μας έβαλαν στα σπίτια τους, στη ζωή τους, μας είπαν τις ιστορίες τους. Γελάσαμε και φωνάξαμε παρέα. Είδαμε κάποιους από αυτούς τους ανθρώπους να πεθαίνουν. Γι’ αυτό είμαστε εδώ. Για να πούμε την ιστορία τους. [3]

Ο απριλιάτικος ήλιος λάμπει σε όλη την νότια Δυτική Όχθη, ενώ εμείς στιβαζόμαστε στο μικρό μεταλλικό κουτί που ο Sumi, παλαιστίνιος που λειτουργεί ως σύνδεσμος του ISM, ονομάζει αυτοκίνητο και ξεκινάμε για ένα μικρό χωριό έξω από την Khalil (η αραβική ονομασία της Χεβρώνας). Εκεί συναντάμε τον Αμπού, ο οποίος είδε το σπίτι του να κατεδαφίζεται πριν 15 μέρες, ενώ και άλλα 2 σπίτια και τρία πηγάδια καταστράφηκαν. Από τότε ζει σε ένα ρημαγμένο λυόμενο με τη γυναίκα του και τα έξι παιδιά τους.

Ο Αμπού μας δείχνει το μυστικό του. Χρησιμοποιεί ένα καινούριο πηγάδι για την άρδευση ενός μικρού χωραφιού, προορισμένου για αγγούρια και λεμόνια. Αν ο στρατός το ήξερε, θα το γκρέμιζε αμέσως. Λίγους λόφους μακριά υψώνεται το τείχος του απαρτχάιντ, σαν φίδι από γκρι σκυρόδεμα βυθισμένο στο παλαιστινιακό έδαφος. Το χωριό υπάγεται στην περιοχή Γ (area C), που σημαίνει πως οι ισραηλινοί έχουν τον έλεγχο της ασφάλειας και της οικοδομικής δραστηριότητας. Συνέπεια αυτού είναι οι παλαιστίνιοι να μην παίρνουν ποτέ τις άδειες κατοικίας για τα σπίτια τους, ενώ ο στρατός μπορεί να κατεδαφίζει κατά βούληση. Ο ισραηλινός στρατός κάνει τα πάντα για να ”καθαρίσει” την περιοχή από τους Παλαιστίνιους αγρότες. Τα φρεάτια είναι προφανώς για τους αγρότες ο μόνος τρόπος για να παραμείνουν και να λειτουργήσουν στην περιοχή. Από τα 2.000 στρέμματα που αρχικά αποτελούσαν παλαιστινιακή γη, πάνω από 300 στρέμματα έχουν κλαπεί από τον διπλανό ισραηλινό εποικισμό. Η γη έχει γίνει απροσπέλαστη από τις επιθέσεις και τις απειλές βίας στρατού και εποίκων, οι οποίοι τριγυρνάνε με πολεμικά όπλα στα χέρια. Σε ένδειξη διαμαρτυρίας, το χωριό οργανώνει τακτικές διαδηλώσεις κάθε Σάββατο για πάνω από ένα χρόνο τώρα, που απαντώνται πάντα με δακρυγόνα, πλαστικές σφαίρες και συλλήψεις.

«Αλλά δεν θα εγκαταλείψουμε ποτέ τον αγώνα μας για τα δικαιώματά μας», λέει χαμογελώντας και με συγκλονιστική αποφασιστικότητα ο Αμπού.

Μια άλλη οικογένεια από δίπλα, που έχει λάβει ήδη εντολή εκκένωσης αφού το σπίτι τους είναι προς κατεδάφιση, μας καλούν με χαμόγελο να πιούμε ένα χυμό. Ένας λουθηρανός, δυο άθεες και ένα ζευγάρι άθεων εβραϊκής καταγωγής πίνουν και συζητάνε με ένα ζευγάρι παλαιστίνιων μουσουλμάνων, ενώ ένα τσούρμο πιτσιρίκια παίζουν μπάλα στο χωματόδρομο. Ρωτάμε τον Ταρίκ και την Εσνάντ για τυχόν αντιδράσεις σε τατουάζ κάποιων από εμάς και για τον δυτικό τρόπο ντυσίματος γενικότερα (κυρίως όσον αφορά στις γυναίκες), τι θεωρείται haram και τι όχι (στη μουσουλμανική θρησκεία αυτά που απαγορεύονται χαρακτηρίζονται χαράμ κι εκείνα που επιτρέπονται χαλάλ). Στον τοίχο κρέμεται ένας πίνακας του Βισνού, κάτι που δεν έχω ξαναδεί σε μουσουλμανικό σπίτι.

«Είμαστε στην Παλαιστίνη, όχι στη Σαουδική Αραβία», μας λέει ο Ταρίκ. Αρχίζει να μιλάει για το πόσο αντιπαθεί το ότι η θρησκεία χωρίζει τους ανθρώπους και λέει ότι πιστεύει πως η θρησκεία είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα για τις γυναίκες του λεγόμενου τρίτου κόσμου. «Για όσο η θρησκεία αποφασίζει δεν μπορούμε να έχουμε ισότητα», λέει. Η Εσνάντ συμφωνεί και μας ρωτάει:

«Έχετε ισότητα στις χώρες σας;»

Ναμπλούς, Δυτική Όχθη της Παλαιστίνης, 7/4/2013.

Evi

[1] Ένα σημείο που πρέπει να επισημανθεί εδώ είναι ότι τα κράτη έχουν ένα ιστορικό εχθρότητας απέναντι στους ανιθαγενείς πληθυσμούς, πρόσφυγες και νομάδες. Οι Εβραίοι και οι Παλαιστίνιοι εξάλλου, αποτελούν δύο από τα πολλά παραδείγματα των καταπιεσμένων ανιθαγενών λαών (χαρακτηριστικό και το παράδειγμα των Ρομά) στη σύγχρονη εποχή. Ενώ πολλοί Εβραίοι ήταν πολίτες (συχνά πολίτες δεύτερης κατηγορίας) των ευρωπαϊκών χωρών κατά την έναρξη του εικοστού αιώνα, αποτέλεσε σημαντική προϋπόθεση για το ολοκαύτωμα η στέρηση της υπηκοότητας από αυτούς, καθιστώντας τους έτσι ανιθαγενείς.

[2] Απόσπασμα του κειμένου ”Μιλιταρισμός και Αντιμιλιταρισμός στο Ισραήλ”, μετάφραση ενός αποσπάσματος του βιβλίου ”Si vis pacem: Repensar el antimilitarismo en la época dela guerra permanente”, που εκδόθηκε στη Βαρκελώνη τον Μάιο του 2011, από τις κινηματικές εκδόσεις Bardo Ediciones.

[3] Catrin Ormedstad, μέρος της δουλειάς της είναι το Kolonialism och apartheid

Αναρτήθηκε στις: 20/04/2013