Η πλατεία με τα αγάλματα: Το τίμημα των ΟΧΙ

από την Πρωτοβουλία Κοινωνικής Αντίστασης (prokateam@hotmail.gr 

Η Χρυσή Αυγή Κεφαλονιάς ζητά την παλινόρθωση του αγάλματος του δικτάτορα Ιωάννη Μεταξά στην κεντρική πλατεία Αργοστολίου. Με αυτό το κείμενο δεν επιθυμούμε να εγκαινιάσουμε διάλογο με πολιτικά μορφώματα των οποίων δομικό στοιχείο είναι η αντικατάσταση του λόγου με τη ράβδο, αλλά θέλουμε να καταθέσουμε προβληματισμούς και να θέσουμε ερωτήματα που αφορούν στο σύνολο σχεδόν της κοινωνίας.

Το αίτημα της Χρυσής Αυγής λοιπόν είναι ιδιαίτερα επίκαιρο εν όψει του εορτασμού της 28ης Οκτωβρίου. Γι’ άλλη μια φορά, οι μαθητές θα παπαγαλίσουν το «ένδοξο ΟΧΙ», μοναδικό πράγμα για το οποίο είναι πανελλαδικά γνωστός ο Μεταξάς. Στοιχηματίζουμε ότι δεν υπάρχει μαθητής αυτή τη στιγμή στην ελληνική επικράτεια, ο οποίος να γνωρίζει τι ήταν ο Εθνικός Διχασμός του 1915, ή να έχει ακούσει για το πραξικόπημα της 4ης Αυγούστου 1936, κατά το οποίο ένας θρησκόληπτος στρατιωτικός που ήταν στη βουλή με ένα μικρό κόμμα κατέληξε να γίνει πρωθυπουργός κάτω από αλυσιδωτές συγκυρίες, κι αμέσως μετά κατέλυσε τη δημοκρατία κι εγκατέστησε δικτατορία. Φυσικά ούτε λόγος να έχουν ακούσει οι μαθητές ότι επί δικτατορίας του Μεταξά (1936-1941) η προπαγάνδα οργίαζε, τα κόμματα απαγορεύτηκαν, οι πολίτες καλούνταν να υπογράψουν πιστοποιητικά πολιτικών φρονημάτων, οι αντιφρονούντες υφίσταντο φριχτά βασανιστήρια, τα συνδικάτα διαλύθηκαν, η εκπαίδευση καταρρακώθηκε και παρά τις λυσσαλέες του προσπάθειες, το καθεστώς αυτό δεν απόκτησε ποτέ λαϊκή βάση.

Το κυριότερο όλων όμως, οι μαθητές αγνοούν ότι το «Όχι» του Μεταξά ήταν μονόδρομος σε μια χώρα που σπαρασσόταν από διαφθορά και διχασμό, καθώς ένα «Ναι» θα οδηγούσε σε αναζωπύρωση του διχασμού με αποτέλεσμα έναν εμφύλιο που θα μαίνονταν ενώ ταυτόχρονα η χώρα θα ήταν υπό ιταλική κυριαρχία. Οι μαθητές λοιπόν δεν έχουν μάθει να ανασηκώνουν το πέπλο της Ιστορίας ώστε να λάβουν απαντήσεις σε κρίσιμα «γιατί», καθώς άλλωστε η διατύπωση των «γιατί» δεν είθισται να ενθαρρύνεται στα σχολεία.

Σε ένα ιδεώδες μάθημα ιστορίας, αντί οι μαθητές να αποστηθίζουν ημερομηνίες και ονόματα τα οποία την άλλη ώρα θα έχουν ήδη ξεχάσει, θα μπορούσε να τους τεθεί ως εργασία η σύγκριση του Μεταξικού καθεστώτος με άλλα φασιστικά καθεστώτα της ίδιας εποχής. Εκεί θα μάθαιναν για παράδειγμα, ότι παρά την έντονη ιδεολογική τους συνάφεια, ο Μεταξάς δεν υιοθέτησε ποτέ τις φυλετικές-ρατσιστικές διακρίσεις του ναζισμού, και θα καταλάβαιναν γιατί συντάχθηκε με τους Άγγλους και εναντιώθηκε στον Άξονα και ιδιαίτερα στους Ιταλούς. Επίσης, αν οι μαθητές μάθαιναν να αντιπαραβάλλουν πηγές αντί να καταπίνουν αμάσητα διάφορα «δεδομένα», θα πληροφορούνταν ότι ο Μεταξάς δεν ίδρυσε το ΙΚΑ όπως διατυμπανίζουν οι απολογητές του, καθώς το ΙΚΑ δημιουργήθηκε με νόμο του 1934, αλλά ο Μεταξάς έκανε μια τροποποίηση το 1937 για να βάλει χέρι στα αποθεματικά του. Κατόπιν σχετικής έρευνας, ανάλογα πράγματα θα μάθαιναν και για το πότε και ποιος καθιέρωσε την οκτάωρη εργασία . Θα μπορούσαν ακόμη οι μαθητές να πληροφορηθούν ότι η ανεκδοτολογική φράση «Γιατί χαίρεται ο κόσμος και χαμογελάει πατέρα;» που έχει επιβιώσει ως τις μέρες μας και αναφέρεται με ειρωνικό τρόπο στην κοινωνική αδιαφορία όταν τα πράγματα πάνε τελείως στραβά, είναι ο αρχικός στίχος από τον ύμνο της 4ης Αυγούστου…

Το αυγό του φιδιού εκκολάπτεται στη θαλπωρή της αδιαφορίας. Έτσι, η Χρυσή Αυγή νομιμοποιείται να ξεκλειδώνει εκείνο το «χρονοντούλαπο της Ιστορίας» στο οποίο η παπανδρεϊκή ρητορική κλείδωνε τα πτώματα όσων θυσιάστηκαν στο όνομα της δημοκρατίας για να απολαύσουν οι επιζώντες το Σοσιαληστρικό παράδεισο της λαμογιοκρατίας. Το πρώτο ερώτημα λοιπόν απευθύνεται σε όσους σχεδίασαν και εφάρμοσαν την εκπαιδευτική πολιτική της μεταπολίτευσης, σε όσους δημιούργησαν έναν λαό αμαθών, πειθαναγκασμένων εθνοτσολιάδων που νιώθουν ψυχική ανάταση με το «ένδοξο ΟΧΙ» χωρίς να έχουν ιδέα από Ιστορία. Απευθύνεται σε όσους υπεραμύνθηκαν των παρελάσεων κι έβαλαν τα παιδιά να συμμετέχουν στο τσίρκο μιας κούφιας, κίβδηλης και απόλυτα στρεβλής «εθνικής υπερηφάνειας»: τι κάνατε τόσα χρόνια κύριοι Υπουργοί Παιδείας, παρατρεχάμενοί τους και εκπαιδευτικοί;

Τι θα κάνετε φέτος που η πεφιλημένη σας πατρίδα βρίσκεται πέραν πάσης αμφιβολίας υπό κατοχή και τα κοινωνικά της αντανακλαστικά είναι τόσο σθεναρά όσο μιας ετοιμοθάνατης γριάς; Θα πείτε πάλι το ίδιο παραμύθι στα παιδιά και μετά ως δημοκράτες θα αρκεστείτε στο να κουνήσετε το κεφάλι απαξιωτικά βλέποντας το άγαλμα του Μεταξά να δεσπόζει στην πλατεία, ενώ θα μασάτε νευρικά το καλαμάκι του φραπέ από την απέναντι καφετέρια;

Το δεύτερο ερώτημα απευθύνεται σε κάθε κάτοικο της Κεφαλονιάς, σε καθέναν που δεν ιδρώνει το αυτί του και δεν ξεκουνιέται από τον καναπέ του (κάτω απ’ τον οποίο ζεσταίνεται όπως είπαμε το αυγό του φιδιού) όταν ακούει ότι ιδιωτικοποιείται το Δικαστικό Μέγαρο και το λιμάνι του Αργοστολίου, ότι κλείνει η Κινητή Μονάδα Ψυχικής Υγείας, ότι τα σκάνδαλα και οι φαιδρότητες του Δήμου δεν έχουν τελειωμό, ότι η Κεφαλονιά ερημώνει με τα λουκέτα να αυξάνονται ραγδαία – για να αναφέρουμε λίγα μόνο επίκαιρα ζητήματα που θα έπρεπε να μας απασχολούν εντατικά. Τι θα κάνουμε λοιπόν την 28η Οκτωβρίου; Θα βάλουμε τα καλά μας και θα περαντζάρουμε στην μελλοντική «πλατεία Μεταξά» καμαρώνοντας το βλαστάρι μας που το ορμηνέψαμε να ρίξει μούντζα στους επισήμους καθώς παρελαύνει, ως ύστατη ηρωική πράξη κοινωνικής αντίδρασης;

Θα προσχωρήσουμε μ’ άλλα λόγια στη Δημοκρατία της Μούντζας και της Κρεμάλας; Έτσι νομίζουμε ότι ξεμπερδεύουμε με τα «πατριωτικά» μας αισθήματα; Έτσι θα εκτονώσουμε την αγανάκτησή μας; Και τελικά, ακόμα κι αν εγκαταλείψουμε τη μακάρια αδιαφορία μας, είμαστε σε θέση να ιεραρχήσουμε τι είναι σημαντικό να μας απασχολεί και τι όχι, μπορούμε να κατανοήσουμε αν κοιτάμε το δάχτυλο ή το δάσος;

Έχει έρθει ο καιρός που καλούνται ΟΛΟΙ να λάβουν θέση, να δηλώσουν ξεκάθαρα με ποιους θα πάνε και ποιους θα αφήσουν.Η εποχή των υπεκφυγών έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί. Χτες λέγαμε «δε βαριέσαι, και τι έγινε;» βλέποντας το κράτος να γίνεται ο χειρότερος απατεώνας όλων, βλέποντας τη μικροπολιτική και τη διαπλοκή να απλώνει ρίζες παντού, βλέποντας τους συνανθρώπους μας να μετατρέπονται σε αδηφάγα ανθρωπάρια που αντιμετώπιζαν το ήθος ως γραφικότητα. Και τώρα είμαστε πάλι έτοιμοι να πούμε «έλα μωρέ, μια εθιμοτυπική γιορτή είναι, ένα άγαλμα είναι, δε χάλασε ο κόσμος».

Κι αύριο λοιπόν ας ετοιμαστούμε να πούμε «σιγά τα αυγά, ένα βασανιστήριο είναι, μια εξορία, ένα κρεματόριο». Μόνο που μπορεί να το πούμε για το παιδί μας, τον αδελφό μας, το γονιό μας, καθώς το άγαλμα του Μεταξά θα μας κοιτάζει βλοσυρό από το κέντρο της πλατείας.


Σύντομο URL: http://eagainst.com/?p=43987

7 comments / Σχολια

  1. Επίσης οι μαθητές θα πρέπει να ξέρουν οτι ο Μεταξάς, όπως και άλλοι δικτάτορες στην Ελλαδάρα της ψευτομαγκιάς, ήταν πάντα μαριονέτες άλλων πολιτικών δυνάμεων, και συγκεκριμένα (παρά το ότι δεν συντάχθηκε με τον Ναζισμό, όπως υποστηρίζει το κείμενο παραπάνω) ο κύριος μια χαρά τα πήγαινε με τους Ναζί και η καρδούλα του το ήθελε να συμμαχήσει με τον δεκανέα Χιτλεράκο, αλλά πάνω από το κεφάλι του είχε τον Βασιλιά Γεώργιο, ο οποίος έλυνε και έδενε εν Ελλάδι, με απευθείας επιρροές από την μαμά Αγγλία και επειδή και οι 2 άνδρακλες πάντα έβλεπαν την Ελλάδα σαν προτεκτοράτο της μιας ή της άλλης δύναμης, ο Μεταξάς αναγκάστηκε να σκύψει το κεφάλι στη θέληση του παντοδύναμου Παλατιού, καθώς τα συμφέροντα των Άγγλων αυτό υπέτασαν εκείνη την στιγμή (μην ξεχνάμε ότι στην Ελλάδα κάποτε, και ας μην το καταλαβαίνουμε οι περισσότεροι, οι Βασιλιάδες είχαν απίστευτη αποδοχή από τον "περήφανο" ελληνικό λαό, ήταν Θεοί και Ήρωες απελευθερωτές, έτσι για να μην ξεχνιόμαστε).
    Επιπλέον, αφού οι μαθητές αγαπάνε την ηρωϊκή ιστορία του Μεταξά θα πρέπει να ξέρουν ότι τα Ιταλικά υποβρύχια αλλώνιζαν στο Ιόνιο, στον Πατραϊκό και στο Αιγαίο τελείως ελεύθερα. Δεν σας φαίνεται περίεργο που ενώ βυθίστηκε το αντιτορπιλικό ΕΛΛΗ τον Αύγουστο του '40 μέσα σε ελληνικά χωρικά ύδατα δεν κύρηξε άμεσα πόλεμο στην Ιταλία? Μα που ήταν επιτέλους ο Ελληνικός πατριωτικός τσαμπουκάς, ειδικά από ένα καθεστώς υποτίθεται εθνικιστικό – στρατιωτικό? Δεν θα έπρεπε να την πέσει στους Ιταλούς? Φανταστείτε να γινόταν αυτό σήμερα. Πλάκα έχει.
    Επίσης οι μαθητές δεν πρέπει να ξεχνάνε ότι επι Μεταξά ήταν αναγκασμένοι στο σχολείο να χαιρετάνε Ναζιστικά, να πηγαίνουν κάθε κυριακή εκκλησία, και να μισούν τον επιτάφιο του Περικλέους και ειδικά το Δημοκρατικό πολίτευμα των Αθηνών, οι τρομεροί καθηγητές απέφευγαν να διδάσκεται στα σχολεία επιμελώς (τι σούπερ πατριώτες, θιασώτες του ελληνικού πολιτισμού ε?). Επίσης, όποιος αμφισβητούσε το καθεστώς έπινε στην ασφάλεια ρετσινόλαδο (δλδ σε έπιανε ακατάστετο χέσιμο, με αποτέλεσμα να λερώσεις τα παντελόνια σου και φυσικά σε άφηναν να βρωμάς σκατά), έτρωγες το ξύλο της αρκούδας και υπέγραφες και δήλωση ότι δεν είσαι κομμουνιστής, αναρχικός, σοσιαλιστής (που τότε δεν σήμαινε ΠΑΣΟΚ) και οτιδήποτε άλλο. Φυσικά ο φίλος μας ο Μεταξάς ΜΙΣΟΥΣΕ απίστευτα τους αναρχικούς, είχε γράψει και τρελά άρθρα το κάθαρμα εναντίον τους. Μήπως ο Σαμαράς σήμερα προεκλογικά δεν μιλούσε παρόμοια με εκείνον? Για ανατρέξτε σε λογίδρια του Ιουνίου. Αυτά περί Μεταξά.

  2. Λέτε ότι ο Μεταξάς αναγκάστηκε να πει το ΟΧΙ γιατί ήταν μονόδρομος….
    φυσικά εννοείτε γιατί ήταν μονόδρομος για το καλό της Ελλάδας!

    Πόσα όμως τέτοια ΟΧΙ ήταν μονόδρομοι για το καλό της Ελλάδας ….
    όμως οι διάφοροι ηγέτες της Ελλάδας είπαν ΝΑΙ??????

    • Ο Μεταξάς αντέγραψε το φασιστικό καθεστώς του Μουσολίνι, έχοντας βρει πάτημα στις Μεγάλες Ιδέες και τα διάφορα εθνικιστικά οράματα που καλλιεργούνταν την εποχή εκείνη τόσο στην Ελλάδα, όσο και στις υπόλοιπες Ευρωπαϊκές χώρες, (όπως ακριβώς και σήμερα). Αναγκάστηκε να πει το όχι για τους εξής λόγους:

      1) Κατάλαβε ότι οι «φίλοι» του οι Ιταλοί φασίστες των οποίων τα τελετουργικά (χαιρετισμούς, θεάματα, μιλιταριστική προπαγάνδα) θαύμαζε τόσο πολύ, αυτοί οι πιστοί «ιδεολογικοί» του σύμμαχοι, λοιπόν, τον πρόδωσαν, εισβάλλοντας στην χώρα.

      2) Όντας μεγάλος θαυμαστής του φασισμού, κατάλαβε ότι υπήρχε πίεση από την κοινωνία, με αποτέλεσμα ν’ αναγκαστεί να πει το περιβόητο ΟΧΙ (ή λόγω των Άγγλων (λόγω χρέους κλπ κλπ) αναγκάστηκε να έρθει σε αντίθεση με τους φυσικούς τους συμμάχους).

      Ακόμα, όμως, και αν έλεγε ΝΑΙ, αυτό δεν σημαίνει ότι δεν θ’ άρχιζαν να δημιουργούνται πυρήνες αντίστασης στην Ιταλική κατοχή (πράγμα που επιβεβαιώνεται με τα αντάρτικα σώματα που εμφανίστηκαν στην, απείρως στεγνότερη, Γερμανική κατοχή, που ακολούθησε).

      Ακόμη, όμως, και αν πούμε ότι ο Μεταξάς είπε το ΟΧΙ γιατί «πίστευε ότι αυτό είναι μονόδρομος, ακόμα, λοιπόν, και αν δεχτούμε αυτό το επιχείρημα, πάλι, σε καμία περίπτωση, δεν δικαιώνεται αυτό το πρόσωπο ιστορικά. Διότι, πολύ απλά, ήταν ένας δικτάτορας, ένας θαυμαστής ολοκληρωτικών καθεστώτων, που διέπραξε εγκλήματα (εξόριζε, φυλάκιζε κτλ). Είναι σαν να δικαιώνουμε ιστορικά τον Στάλιν επειδή, παρότι κατέσφαξε μερικά εκατομμύρια, οδήγησε τους Ναζί στην ήτα, ή σαν να δικαιώνουμε τους Αμερικανούς «συμμάχους» που έσπειραν τον θάνατο σ’ εκατοντάδες χιλιάδες άμαχους πολίτες στην Ιαπωνία, (καθώς, όπως λένε και διάφοροι Αμερικανοί ιστορικοί, η ατομική βόμβα ήταν μια τραγική αναγκαιότητα γιατί αλλιώς δεν θα έληγε ο πόλεμος!!!) Με την ίδια λογική, θα πρέπει να δικαιολογήσουμε, επίσης, και τον Φιντέλ Κάστρο, τις εκτελέσεις και τις φυλακίσεις αντιφρονούντων, μόνο και μόνο επειδή αντιστέκεται στον Αμερικανικό ιμπεριαλισμό και ανέτρεψε τον μακελάρη Μπατίστα. Επίσης, θα πρέπει να δικαιολογήσουμε και τον Καντάφι που «προστάτευε την χώρα του», άσχετα και αν ευθύνεται για τον θάνατο δεκάδων χιλιάδων συμπολιτών του, άσχετα και αν έστειλε στο θάνατο δεκάδες αθώους ανθρώπους στο Λόκερμπι.

      Όταν φτάνει η στιγμή να κρίνουμε ένα πρόσωπο ιστορικά, (πόσο μάλλον έναν ηγέτη) δεν ασκούμε κριτική σ’ αυτό, μόνο και μόνο με βάση ένα συγκεκριμένο γεγονός, αλλά, κυρίως κοιτάμε το συνολικό του έργο. Πρέπει να δούμε και τις αξίες και τα ιδανικά που πρεσβεύει το καθεστώς διακυβέρνησής του, καθώς, και το αντίστοιχο αποτέλεσμα της πρακτικής τους εφαρμογής στην κοινωνία. Δεν μπορούμε να πούμε ότι καταλήγουμε σ’ ένα βασικό συμπέρασμα, μόνο και μόνο έχοντας μελετήσει μια μοναδική πολιτική κίνηση, αγνοώντας όλες τις υπόλοιπες στιγμές που βρισκόταν στην εξουσία, αλλά, επίσης, και το τί είχε κάνει πριν αναλάβει το τιμόνι της ηγεσίας (η πολιτική του εξέλιξη, οι επιρροές του κτλ). Επίσης, δεν μπορεί ούτε ν’ αγνοηθεί ούτε το γενικό πολιτικο-κοινωνικο-οικονομικό πλαίσιο, κάτω απ’ το οποίο έδρασε το συγκεκριμένο άτομο, εξισώνοντας μια δεδομένη ιστορική στιγμή με το σήμερα. Διότι πολύ απλά, ένα τέτοιο συμπέρασμα δεν είναι ολιστικό, αλλά αντιθέτως, μοιάζει σαν έναν άνθρωπο που προσπαθεί να δει τί γίνεται δεξιά και αριστερά του ενώ αλληθωρίζει. Η έλλειψη όχι ιστορικών γνώσεων απαραίτητα, αλλά κατανόησης του ιστορικού υλικού που έχουμε μπροστά μας (το οποίο, δυστυχώς, δεν φαίνεται πως είναι ιδιαίτερα εφικτό να καταστεί αντικειμενικό, δεδομένου ιδεολογικών, εθνικών, ταξικών η οτιδήποτε άλλο, διαφορών). Ναι, οι σημερινοί ηγέτες λένε «ΝΑΙ» συμμαχούν στον περιορισμό της εθνικής κυριαρχίας. Το να εξισώνουμε την σημερινή κατάσταση με το 1939 είναι επιεικώς απαράδεκτο. Διότι, πλέον, σήμερα, οι πολιτικές αποφάσεις (ή καλύτερα οι οικονομικές αποφάσεις) βασίζονται σε τελείως διαφορετικά δεδομένα: παγκοσμιοποίηση, τέλος της ηγεμονίας των ΗΠΑ, νέες εμφανιζόμενες «υπερδυνάμεις», όπως η Κίνα, παγκοσμιοποιημένη αγορά, δόγμα της σχολής του Σικάγο. Απεναντίας την δεκαετία του 39 έχουμε, έθνος κράτος, η τάξη της αριστοκρατίας, ειδικά στην Γερμανία και στην Ισπανία, να προσπαθεί να επανακτήσει την δύναμή της που είχε χάσει από την Γαλλική Επανάσταση και έπειτα, τον παράγοντα Σοβιετική Ένωση της οποίας ο μύθος είχε κατακλείσει πέρα για πέρα την Ευρωπαϊκή εργατική τάξη που παίζει καταλυτικό ρόλο (πως, έστω και κατά φαντασίαν, «εκεί έχει οικοδομηθεί ένας καλύτερος και δικαιότερος κόσμος, που είναι μαζί μας και μας υποστηρίζει και στόχος μας είναι να γίνουμε κι εμείς σαν και την ΕΣΣΔ»)… σίγουρα υπάρχουν κάποιες ομοιότητες, διανύουμε μια ανυπέρβλητη οικονομική (αλλά, εγώ λέω και πολιτισμική, και αξιακή, επίσης) κρίση, όπου συμπολίτες μας αυτοκτονούν, όπου μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού έχει εξαθλιωθεί, αυτό , όμως, δεν σημαίνει ότι αυτό που ζούμε, είναι ίδιο με το έτος του 1939. Ας μην εξισώνουμε την σημερινή κατάσταση με τα ολοκληρωτικά καθεστώτα του μεσοπολέμου. Σίγουρα, κομμάτι των πολιτικών μας δικαιωμάτων έχει καταστρατηγηθεί, η διαφθορά καλπάζει, η κοινοβουλευτική βρωμιά έχει ξεπεράσει κάθε όριο… αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι ζούμε σ’ ένα καθεστώς ολοκληρωτικό, σαν αυτό του Στάλιν ή του Χίτλερ ή του Πολ Ποτ. Η αδυναμία κατανόησης της ιστορίας, οδηγεί σε διάφορα τραγελαφικά συμπεράσματα, όπου κυριαρχεί ο λαϊκισμός, η απολίτικη οργή, όπου η Μέρκελ ταυτίζεται με τον Χίτλερ (που στην συγκεκριμένη περίπτωση, όχι μόνο ηλιθιότητα δείχνει, αλλά λειτουργεί εις βάρος μας, καθώς χάνουμε και την υποστήριξη που μας δείχνουν ακόμα και των λίγων Γερμανών) και στο τέλος… αναδύεται ο ολοκληρωτισμός ο ίδιος, κάτω από τον φόβο ενός άλλου ολοκληρωτισμού.

  3. Αν και διαφωνείτε μαζί μου και εγώ με σας ελπίζω να αφήσετε να ακουστεί και μια άποψη αντίθετη από τη δική σας…. πληροφοριακά είμαι κατά της χα ενώ δεν τρέφω ιδιαίτερη συμπάθεια σε δικτατορικά καθεστώτα του παρελθόντος… απλά μου αρέσει να λέω τα σύκα σύκα και τη σκάφη σκάφη. Επειδή θεωρώ κάποιον κακό δεν σημαίνει ότι θα διαστρέφω τη πραγματικότητα ώστε να παρουσιάζω τα ελάχιστα καλά του ως κακά… μπορώ να τον κατηγορήσω για αυτά που όντως έκανε, δεν χρειάζομαι να εφευρίσκω παραμύθια με αποτέλεσμα ακόμη και οι βάσιμες κατηγορίες μου να χάνουν την αξία τους.

    • Γεράσιμε λες: "ελπίζω να αφήσετε να ακουστεί και μια άποψη αντίθετη". Δεν νομίζω ότι σου λογόκρινε κανείς αυτά που γράφεις και φυσικά το site δεν στερείται ελευθερίας λόγου. Μάλλον το μπέρδεψες με άλλα sites.
      Επίσης το κείμενο δεν διαστρέφει καμιά πραγματικότητα επειδή θεωρείται υποτίθεται "κακός'' ο Μεταξάς. Μάλλον είσαι προσωπολάτρης και αναπόφευκτα οδηγείσαι σε αδιέξοδα όταν κρίνεις ιστορικά γεγονότα. Το κείμενο περιγράφει ακριβώς την πραγματικότητα, δλδ τον Μεταξά σε σχέση με την εποχή του, το έργο του, τις αποφάσεις του, και αυτό έχει σημασία σε μια ιστορική ανάλυση. Μην διαβάζεις επιπόλαια, μελέτησε καλύτερα το κείμενο και τα σχόλια και φυσικά να σκεφτείς πάνω σε αυτά.

  4. Όταν έγραφα το δεύτερο σχόλιο, πίστευα ότι είχε λογοκριθεί το πρώτο.

    Η δημοσίευση του σχολίου μου έγινε κάποιες μέρες μετά την υποβολή του.
    Τελικά χαίρομαι που σας είχα μπερδέψει με άλλα site, ευχαριστώ για το βήμα.

    Με λέτε προσωπολάτρη ενώ δεν έκρινα τον Μεταξά ως πρόσωπο σε κανένα σημείο….
    έκρινα εσάς που το νόημα αυτών που γράφετε είναι ότι το ΟΧΙ του Μεταξά είναι μειωμένης αξίας μιας και ήταν μονόδρομος (?).
    Ο λόγος που γράφω είναι για να μιλήσω για μία πράξη και όχι για ένα πρόσωπο.
    Κρίνω την πράξη ως σωστή και έντιμη και σε συνδυασμό με τις μετέπειτα μάχες του λαού μας …. ως πράξη περηφάνιας-αυτοθυσίας και όχι ανάγκης.

    Αυτό που δεν λέτε είναι ότι το ΟΧΙ ήταν μονόδρομος για το ΚΑΛΟ της Ελλάδας… και για αυτό το είπε ο Μεταξάς. ΑΝ ήθελε μπορούσε να έλεγε ΝΑΙ … αλλά αυτό θα ήταν χειρότερο και ατιμοτικότερο. Διαφωνώ με τη θέση σου Μίλτο που εμφανίζεις δημοκράτη τον δικτάτορα… και δικαιολογείς το ΟΧΙ ως:
    "κατάλαβε ότι υπήρχε πίεση από την κοινωνία, με αποτέλεσμα ν' αναγκαστεί να πει το ΟΧΙ".

    Αυτή η πίεση που λες ότι ανάγκασε τον Μεταξά …. δεν έχει αναγκάσει τόσους και τόσους ηγέτες μας που πράττουν τα αντίθετα από αυτά που θέλει και πιέζει ο λαός και λένε ΝΑΙ σε όλα.
    Οπότε μου φαίνεται παράλογη και ψεύτικη η αιτιολόγηση σου.
    Δεν λέω ότι οι εποχές είναι ίδιες όπως με κατηγορείς… έναν παραλληλισμό κάνω για να δείξω το λάθος σας… κατά τη κρίση μου.

    Στη συνέχεια λες ότι το πρόσωπο του Μεταξά συνολικά δεν δικαιώνεται… εγώ δεν μιλώ για το πρόσωπο αλλά για την πράξη… επικροτώ την συγκεκριμένη πράξη και όχι το πολίτευμα της δικτατορίας και των διωγμών. Για εκείνη τη στιγμή ο Μεταξάς έπραξα σωστά, ενώ έπραξε λάθος όταν φυλάκιζε και έπνιγε την ελευθερία.

    Οπότε καυτηριάζω τα λάθη και επικροτώ τα σωστά… επειδή ένα πρόσωπο έκανε πιο πολλά λάθη από ότι σωστά, δεν σημαίνει ότι έχω δικαίωμα να παρουσιάζω και τα λίγα σωστά ως λάθη
    … τα σύκα σύκα και τη σκάφη σκάφη.

    Ευχαριστώ

    • Gerasimos επιμένω ότι είσαι προσωπολάτρης, (εγώ το λέω αυτό, όχι τα υπόλοιπα παιδιά) επειδή την πράξη, που επικαλείσαι ότι κρίνεις, δεν μπορεί να είναι ανεξάρτητη από το πρόσωπο που την ασκεί, καθώς και ότι το πρόσωπο δεν μπορεί να είναι ξεκομμένο από το συνολικό του έργο. Και αφού κρίνεις μόνο την μία και μοναδική αυτή θετική πράξη του ΟΧΙ (που για μένα δεν είναι θετική κυριολεκτικά, καθώς δεν είναι αποτέλεσμα αυτόνομης σκέψης) και παραβλέπεις τις υπόλοιπες αρνητικές του πράξεις προς το σύνολο της κοινωνίας, αυτό δείχνει μια κρυφή γοητεία προς το πρόσωπο του Δικτάτορα και άρα είσαι προσωπολάτρης ή τέλος πάντων θαυμάζεις έναν "ηρωισμό" στο πρόσωπο του.
      Επίσης το να αναγκαστεί ένας πολιτικός να υποκύψει στη πίεση της κοινωνίας (όπως αναφέρει ο Michael, δεν το είπα εγώ αυτό, αν και δεν διαφωνώ μαζί του, και συμπληρώνω) δεν τον κάνει απαραίτητα Δημοκράτη. Πολλοί είναι εκείνοι οι Δημαγωγοί και λαϊκιστές πολιτικοί οι οποίοι κάνουν ακριβώς αυτό προκειμένου να διατηρηθούν στην εξουσία και από ματαιοδοξία κολακεύουν τις μάζες υποσχόμενοι λαγούς με πετραχήλια. Οι πολιτικοί της τελευταίας 50ετίας μια χαρά άκουγαν τον λαό και του ικανοποιούσαν τα καταναλωτικά του οράματα στο full. Αυτό επαναλαμβάνω, δεν τους κάνει δημοκράτες.
      Παρόλα αυτά στην περίπτωση που εξετάζουμε ο Μεταξάς δεν αναγκάστηκε να πει το ΟΧΙ εξαιτίας της Δημοκρατικής του ευαισθησίας απέναντι στην βούληση του λαού (αν ο λαός του ζήταγε π.χ. εκλογές ή άλλα δικαιώματα θα έτρωγε φάπα), αλλά ως εθνικιστής ηγέτης μιας χώρας που απειλείται πολεμικά, όφειλε να ανταποκριθεί στο συναίσθημα του ελληνικού λαού που δεν επιθυμούσε τον ξένο κατακτητή να εισέλθει βίαια στην πατρίδα του. Με απλά λόγια υπήρχε περίπτωση ένας Φασίστας ηγέτης που υποτίθεται 'αγαπά' την πατρίδα του να πει ΝΑΙ στον εχθρό, από την στιγμή που ο λαός θέλει αμυντικό πόλεμο? θα ήταν μέγιστος προδότης, θα ξεφτιλιζόταν κυριολεκτικά. Εγώ σου λέω λοιπόν ότι η αυτόνομη πολιτική σκέψη του Μεταξά ήθελε το ΝΑΙ γιατί ήταν Φασίστας και ότι αν οι Ιταλοί και Γερμανοί φίλοι του δεν τον πρόδιδαν και του έλεγαν για παράδειγμα να κάνουν μια πολεμική συμμαχία, δλδ κάτι σαν σύμφωνο φιλίας, που γίνεται σε διπλωματικό επίπεδο για κάποιο διάστημα και όχι με πολεμικές απειλές, ο μεγάλος "επαναστάτης" του ΟΧΙ Μεταξάς μια χάρα θα δεχόταν να ενταχθεί η Ελλάδα με τις δυνάμεις του Αξονα. Ελπίζω να σε κάλυψα. Τα σύκα σύκα και η σκάφη σκάφη.
      Υ.Γ Πάντως στο θέμα της λογοκρισίας δικαιώθηκα έτσι?..δεν έχεις παράπονο.

• EN: Your comment will be visible after approval. Please check the terms of use.

• EL: Τα σχόλια δημοσιεύονται κατόπιν έγκρισης. Για περισσότερες πληροφορίες δείτε τους Όρους χρήσης.