Η αυταρχική φάρσα

        Ο Χέγκελ κάνει κάπου την παρατήρηση ότι όλα τα μεγάλα κοσμοϊστορικά γεγονότα και πρόσωπα παρουσιάζονται σα να λέμε, δύο φορές. Ξέχασε όμως να προσθέσει: τη μια φορά σαν τραγωδία, την άλλη σαν φάρσα. (Κάρλ Μαρξ)

Τα γεγονότα των τελευταίων ημερών έρχονται να βάλουν στη θέση του τον ίδιο τον νεοφιλελευθερισμό. Η προσδοκία του τελευταίου για μια κατάσταση της αγοράς όπου το Κράτος δεν θα υπάρχει, και όλα θα ρυθμίζονται από αυτή την δήθεν αυτορυθμιζόμενη αγορά αποδείχτηκε αυταπάτη. Η ανοχή του λαού της Ελλάδας προς ένα διεφθαρμένο και επικίνδυνο πολιτικό κατεστημένο και των αντιδραστικών λαϊκών στοιχείων που το υποστηρίζουν, συνεχίζεται. Αυτό που έχει αλλάξει είναι ότι τώρα δεν δόθηκε ο λόγος στο συμβολικό υποκατάστατο αυτού που έλλειπε, και χάριν του οποίου κάθε γραφειοκρατικό κόμμα μπορούσε να επιπλεύσει στην επιφάνεια μιας ήδη χρεοκοπημένης κοινωνίας: στις εκλογές. Σχεδόν 45 χρόνια μετά το πραξικόπημα των συνταγματαρχών, η νέα εκτροπή έχει για πρωταγωνιστές όχι κάποιους σκληροτράχηλους στρατιωτικούς εθνικιστές, αλλά τα χαϊδεμένα παιδιά του παγκόσμιου καζίνο. Η επανάληψη αυτής της ιστορίας, αν και τα γεγονότα έχουν αντικαταστήσει την ωμότητα των στρατιωτικών αρμάτων μάχης με τα άθλια χαμόγελα πίσω από καλά περιφρουρημένα κτίρια και συνειδήσεις, έρχεται να επικυρώσει την ιδεαλιστική θέση του Χέγκελ υπό το πρίσμα της κωμικής της θέασης από τον Μαρξ. Ο νεοφιλελευθερισμός και η ελεγχόμενη από τα τράστ ανελεύθερη αγορά έχει ανάγκη το Κράτος. Σε περιόδους σαν και την δικιά μας, όπου η βαρβαρότητα είναι ταυτόσημη με την κοινωνική πραγματικότητα, το δίκαιο που η τελευταία πασχίζει να επιβάλλει μπορεί να αποφευχθεί μόνο με μια εκτροπή σε ένα αυταρχικό Κράτος.

Αυτό το Κράτος είναι το όργανο επιβολής της παγκόσμιας βιομηχανίας και των συμφερόντων της στην εκάστοτε χώρα, χωρίς το οποίο δεν μπορεί η ίδια να ζήσει. Την θέση των συνταγματαρχών έχουν πάρει οι τεχνοκράτες και οι ειδικοί που θα αναλάβουν να φέρουν εις πέρας το δύσκολο έργο “εξυγίανσης” της χώρας. Αν οι πρώτοι είχαν επιβληθεί στο όνομα του έθνους, κάνοντας υποτραπέζιες συμφωνίες με την διεθνή οικονομική εξουσία, τα σημερινά αμερικανοθρεμμένα επιβάλλονται χωρίς ίχνος ντροπής και στο όνομα του έθνους, και στο όνομα της διεθνούς εξουσίας. Το μόνο σίγουρο είναι ότι ο τσαλαπατημένος λαός δεν μπορεί να αντιληφθεί το μέγεθος του θράσους αυτών που τόσα χρόνια με πάθος στήριζε. Ο ανασταλτικός όρος που παίζει εδώ τον καίριο ρόλο δεν είναι τόσο η σημασία του έθνους, αλλά η υποχώρηση των ίδιων των μαζών μπροστά σε μια πολύπλοκη πραγματικότητα που τους είπαν πως μόνο οι ειδικοί μπορούν να διαχειριστούν. Η δράση της πουλημένης δημοσιογραφίας, της άθλιας και αθλίως φιλόδοξης οικογένειας και των ιδεολογικών γραφειοκρατικών κομμάτων φανερώνεται σήμερα σε όλο της το μεγαλείο. Οι πλήρως εκπαιδευμένοι στην ημιμάθεια – δηλαδή την απέχθεια της γνώσης καθεαυτής – άνθρωποι έχουν μάθει να ακούνε “απ΄τον Φύρερ μέχρι το ντόπιο αφεντικό, αλλά ποτέ ο ένας τον άλλο […] Πρέπει να ανακατεύονται σε όλα, αλλά όχι στην ηγεσία”. Κάθε υποχώρηση από την κυριαρχία πάνω στην κοινωνική πραγματικότητα, όμως, είναι και ένα βήμα πίσω στον αρχαϊσμό.

Τα μόνα κόμματα που έμειναν εκτός του συνασπισμού εξουσίας είναι αυτά της αριστεράς και είναι καταδικασμένα πλέον ή να έρθουν αντιμέτωπα με την ίδια τους την αθλιότητα ή να βοηθήσουν πραγματικά και ουσιαστικά τον κόσμο που τους έχει ανάγκη. Η επιμονή του μεγαλύτερου μέρους της αριστεράς στον κυνοβουλευτισμό είναι, αν μη τι άλλο, τραγική και επικίνδυνη σε μια περίοδο που το διεθνές κεφάλαιο και τα τσιράκια του “έχουν αηδιάσει με τον κυνοβουλευτισμό και δεν μπορούν πια να ζήσουν χωρίς φασισμό”. Η πολυδιάσπασή της οφείλει να συνεχιστεί έως ότου απομείνουν τα άτομα μόνα τους. Η όξυνση των αντιφάσεων και των ιδεολογιών θα συνεχιστεί όσο τα πράγματα θα γίνονται δυσκολότερα. Η αντίσταση του λαού “αντανακλά αρνητικά την κατάσταση στην οποία επιτίθεται” έτσι και αλλιώς. Ο αριστερός θα εμμένει όλο και περισσότερο στην γραμμή του. Το ίδιο και οι αντιεξουσιαστικές συλλογικότητες, οι περισσότερες εκ των οποίων μένουν πιστές σε αυτό που ο λαός θα ήθελε από κάθε έννοια να πραγματώσει- άσχετα αν δεν το γνωρίζει. Σε αυτήν την αντίσταση η αριστερά ή θα αποφασίσει να διαλυθεί και με τις δύο έννοιες, δίνοντας περιεχόμενο και πείρα στον αγώνα ή δεν θα κάνει τίποτα.

Όποιος είναι με τους δρόμους είναι και με τον λαό και αντίστροφα.

Οι φράσεις στα εισαγωγικά είναι κλεμμένες από τον Μαξ Χορκχάιμερ.


Σύντομο URL: http://wp.me/pyR3u-9b5

Αναρτήθηκε στις: 11/11/2011