Έντεκα χρόνια από τη δολοφονία του Carlo Giuliani

Ο Carlo Giuliani έπεσε νεκρός στην πλατεία Gaetano Alimonda της Γένοβας σαν σήμερα το 2001. Η σφαίρα του αστυνομικού Mario Palcanica, ήταν η αιτία που ο 23χρονος Ιταλός έχασε τη ζωή του, διαμαρτυρόμενος με το κίνημα κατά της παγκοσμιοποίησης…

Μεταξύ 20-22 Ιουλίου 2001 πραγματοποιήθηκε στη Γένοβα της Ιταλίας η σύνοδος των 8 ισχυρότερων κρατών της γης (Γαλλία, Γερμανία, Ιταλία, Ιαπωνία, M.Βρετανία, Η.Π.Α, Ρωσία και Καναδάς), γνωστοί και ως «G8» (Group of Eight). Ήταν η περίοδος όπου το κίνημα ενάντια στην παγκοσμιοποίηση είχε ήδη αρχίσει να αναπτύσσεται σε παγκόσμιο επίπεδο (βλ. alter globalization), με χαρακτηριστικό του σύνθημα “Another world is possible” (ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός). H απήχηση που βρήκε ήταν πλατιά. Οργανώσεις ακτιβιστών και εργατικά σωματεία από όλο τον κόσμο δήλωναν ανοιχτά την υποστήριξή τους. Βασικές αρχές του κινήματος, εκτός από την εναντίωσή του στην οικονομική παγκοσμιοποίηση, ήταν η αναζήτηση όλο και περισσότερων δεσμών μεταξύ των λαών, η προστασία του περιβάλλοντος, η οικονομική δικαιοσύνη, η προστασία των εργασιακών δικαιωμάτων, η προστασία των ιθαγενών πολιτισμών και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων (γι’ αυτό τον λόγο, βέβαια, υποστηρίχθηκε από τις κοινότητες ιθαγενών του Μεξικού, τους Zapatistas.) Μερικές από τις πιο χαρακτηριστικές στιγμές του ήταν οι μνημειώδης διαδηλώσεις στο Σιάτλ το 1999, στην Πράγα το 2000 (όπου γινόταν η διάσκεψη του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου).

Στη Γένοβα, λοιπόν, παραβρέθηκαν διαδηλωτές σχεδόν από όλες τις χώρες του κόσμου. Στις πομπώδεις αυτές διαδηλώσεις πήραν μέρος άνθρωποι διαφόρων πολιτικών ιδεολογιών, μεταξύ και αριστερών, αναρχικών και γενικότερα του ευρύτερου αντικαπιταλιστικού χώρου, καθώς και οικολογικές οργανώσεις.

Από την πρώτη στιγμή, οι αστυνομικές δυνάμεις προσπαθούσαν με κάθε μέσο να εμποδίσουν τους διαδηλωτές να διαμαρτυρηθούν ενάντια στην βαρβαρότητα του καπιταλισμού, δείχνοντας ότι ήταν διατεθειμένοι να καταστείλουν τις κινητοποιήσεις με κάθε μέσο. Συχνά προέβαιναν σε ρίψη δακρυγόνων και χημικών αερίων, άλλοτε πάλι έφραζαν το δρόμο. Σε κάποια φάση, συγκρούσεις ξεσπούν: διαδηλωτές απαντούσαν στις προκλήσεις των αστυνομικών εκσφενδονίζοντας πέτρες και διάφορα αντικείμενα εναντίον τους. Η σύγκρουση γενικεύεται. Ακολούθησαν μάχες σώμα με σώμα και ανθρωποκυνηγητό. Αστυνομικοί των ειδικών δυνάμεων κυνήγησαν και ξυλοκόπησαν ακόμα και τυχαίους διερχόμενους. Ο τραγικότερος επίλογος όμως, γράφτηκε στην Piazza Alimonda. Εκεί, ένα όχημα των Carabinieri (μονάδα της Ιταλικής Αστυνομίας) είχε δεχθεί επίθεση από διαδηλωτές με αποτέλεσμα να εγκλωβιστεί. Στη μέση αυτής της σύγκρουσης, ένας νεαρός διαδηλωτής, ο Carlo Giuliani, σκύβοντας με σκοπό να αρπάξει έναν πυροσβεστήρα που βρισκόταν στο έδαφος, δέχθηκε πυροβολισμό στο πρόσωπο από τον αστυνομικό που βρισκόταν μέσα στο αυτοκίνητο. Ο θάνατος ήταν ακαριαίος. Στην συνέχεια, οι αστυνομικοί, οδήγησαν το όχημα δύο φορές πάνω από το σώμα του άτυχου νέου.

Η κηδεία του Giuliani πραγματοποιήθηκε χωρίς τυμπανοκρουσίες. Ο δολοφόνος του αθωώθηκε στη δίκη που έγινε το 2003. Το δικαστήριο δέχτηκε ότι δεν είχε πρόθεση να δολοφονήσει και πως η σφαίρα εξοστρακίστηκε. Οι συγγενείς του Giuliani μάλιστα, είχαν προσφύγει στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο κατά της Ιταλίας. Όμως, τελικά, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο απεφάνθη ότι «ήταν δικαιολογημένη η χρήση βίας των αστυνομικών οι οποίοι απειλούμενοι από τους διαδηλωτές, έπραξαν ότι ήταν δυνατό προκειμένου να υπερασπιστούν την ζωή τους»!!!

Μόλις λίγες ημέρες μετά το επεισόδιο, η Ιταλική αστυνομία έδειξε το αληθινό της πρόσωπο, εξαπολύοντας μια βίαιες επιθέσεις ενάντια σε άλλους διαδηλωτές. «αμέσως μετά τη δολοφονία, όποιος ήταν κοντά και ήταν μάρτυρας του γεγονότος ξυλοκοπήθηκε άγρια ή συνελήφθη. αυτό συνέβη και σε έναν δημοσιογράφο που τραβούσε φωτογραφίες.» (Νέλλη Ψαρρού, Ταξίδι στην Σαμοθράκη).

Στην Γένοβα βρέθηκαν, επίσης, και Έλληνες διαδηλωτές, οι οποίοι μαρτυρούν πως όταν πάτησαν σε Ιταλικά έδαφος, βρέθηκαν αντιμέτωποι με ισχυρές αστυνομικές δυνάμεις οι οποίες προέβησαν σε απροκάλυπτη βία εναντίον τους. Μάλιστα, όπως δηλώνουν οι επιβάτες του Blue Star ΙΙ ξυλοκοπήθηκαν ανελέητα από τους Ιταλούς αστυνομικούς για να απελαθούν στη συνέχεια από τη χώρα, όπως επιβεβαίωσε και το υπουργείο Εμπορικής Ναυτιλίας. Σύμφωνα με δημοσίευμα της Ελευθεροτυπίας:

 Πιαστήκαμε στην μπουκαπόρτα, ήρθε η Ελληνίδα πρόξενος, Ιταλοί βουλευτές, διεκδικήσαμε μόνο το δικαίωμά μας να συμμετέχουμε, διαμαρτυρόμενοι ειρηνικά. Ήταν ανένδοτοι. Ύστερα από πέντε ώρες καθιστική διαμαρτυρία στην μπουκαπόρτα του πλοίου, άρχισε βίαιη επίθεση των δυνάμεων ασφαλείας. Μας έσυραν κυριολεκτικά, τραβώντας μας από τα ρούχα, τα μαλλιά. Μας απομόνωσαν στο γκαράζ, σήκωσαν αμέσως τον καταπέλτη και το πλοίο έφυγε. Απελαθήκαμε. Ώρες προσπαθούσαμε να τους πείσουμε να μας επιτρέψουν να κατέβουμε από το πλοίο. Ελπίζαμε πως θα μας αφήσουν. Τελικά αποφασίσαμε να μην επιστρέψουμε με τη θέλησή μας. Στις 7 το απόγευμα μας απέλασαν βίαια. Και είμαστε εδώ από τις 12 το μεσημέρι. 141 άνθρωποι, το μεγαλύτερο μέρος της αντιπροσωπείας της Επιτροπής.

Η εικόνα του δολοφονημένου διαδηλωτή έκανε τον γύρο του κόσμου. Ένα μήνα μετά το γεγονός, διάφοροι ακτιβιστές διοργάνωσαν εκδηλώσεις στην μνήμην του και η πλατεία όπου συνέβη η δολοφονία, καλύφθηκε με λουλούδια, γραπτά μηνύματα στη μνήμη του, μπλούζες διαδηλωτών και μπουκάλια μπίρας. Η πλατεία από τότε μένει στη μνήμη πολλών ως πλατεία Carlo Juliani.

Αναρτήθηκε στις: 20/07/2011