Τις πρώτες πρωινές ώρες (στις 5:30 το πρωί) επέλεξαν οι δυνάμεις καταστολής του Κράτους, ώστε να επιτεθούν στους απεργούς της Χαλυβουργίας, και να σπάσουν την εννιάμηνη απεργία των εργαζομένων. Τέσσερις διμοιρίες των ΜΑΤ, έκαναν έφοδο στην κεντρική πύλη του εργοστασίου, συλλαμβάνοντας τους απεργούς που έκαναν περιφρούρηση. Στη συνέχεια, αφού έριξαν χημικά στους συγκεντρωμένους, κι έπειτα από σύγκρουση με τους Χαλυβουργούς, κατάφεραν να συνδράμουν στην είσοδο 50 απεργοσπαστών στο εργοστάσιο. Αυτή την ώρα, 200 περίπου απεργοί βρίσκονται έξω από το χώρο που φυλάσσεται από τα ΜΑΤ, οι οποίοι αντιδρούν στην επέμβαση της αστυνομίας που έγινε παρουσία εισαγγελέα. Το σωματείο των Χαλυβουργών καλεί σε μαζική απάντηση ενάντια στην κρατική και εργοδοτική τρομοκρατία:

Συγκέντρωση στηνγέφυρα Ασπροπύργου, Παρασκευή, 20/7, 17.30.
(Για περισσότερες πληροφορίες με συνεχή ενημέρωση εδώ)

Για την σημερινή κατάντια

Με αφορμή τον λυσσαλέο αγώνα των ανθρακωρύχων απεργών στην Ισπανία, πρέπει να αναλογιστούμε κατά πόσον η παθητική στάση μας απέναντι στον πόλεμο που έχει κηρυχθεί ενάντια στον κόσμο της εργασίας είναι συνετό να συνεχιστεί. Το απροσχημάτιστα πλέον ληστρικό και αυταρχικό Κράτος, δεν σταματά να φανερώνει το πραγματικό του πρόσωπο μέρα με τη μέρα, αποδεικνύοντας πως η θέση του ήταν πάντα στο πλευρό των εγχώριων και διεθνών ελίτ που βάζουν το κέρδος πάνω από κάθε κοινωνικό κεκτημένο, πάνω από την ίδια την ανθρώπινη ζωή. Οι εργοδότες – φυσικά με τις ευλογίες της Κυβέρνησης – έχουν αποθρασυνθεί και έχοντας ως βασικό τους όπλο την τεράστια ανεργία κάνουν οτιδήποτε περνά από το χέρι τους με σκοπό να μεγιστοποιήσουν τα κέρδη τους, μειώνοντας μεροκάματα, είτε μισθώνοντας παράνομα προσωπικό και γενικά εκμεταλλευόμενοι τα διάφορα «νομικά παράθυρα» που άνοιξε η πρόσφατη, εν τοις πράγμασι κατάργηση του εργατικού δικαίου (αλλά και παλιότερες διατάξεις όπως π.χ. η περί κήρυξης μιας απεργίας «παράνομης και καταχρηστικής»!!!). Η τρομοκρατία που ασκούν δημόσια τα στελέχη της κεντρο(ακρο)δεξιάς Νέας Δημοκρατίας είναι εμφανής [1] ,[2] . Επίσης, πάνω από 400.000 εργαζόμενοι παραμένουν απλήρωτοι για αρκετούς μήνες και αδυνατούν να ανταπεξέλθουν στην ικανοποίηση ακόμη και των βασικών τους αναγκών. Όσο κι αν προσπαθούν να μας πείσουν πως «είμαστε τεμπέληδες και αντιπαραγωγικοί», πως με τέτοιου είδους ενέργειες (συγκρούσεις και απεργιακές κινητοποιήσεις) «ζημιώνεται η εικόνα της χώρας στο εξωτερικό», η ανάλογη κατάσταση σε Ισπανία, Πορτογαλία, Ιταλία και οι επερχόμενοι τριγμοί στο σύνολο της Ευρωζώνης, μάς μαρτυρούν την παταγώδη αποτυχία του Νεοφιλελεύθερου δρόμου, ακόμη και στο οικονομικό του σκέλος. Μάλιστα, τις τελευταίες δύο εβδομάδες και για συνεχόμενο χρονικό διάστημα (σχεδόν σε καθημερινή βάση) βλέπουμε τις πλατείες της Ισπανίας να ξαναγεμίζουν με κόσμο που απορρίπτει τα μέτρα λιτότητας της συντηρητικής κυβέρνησης το Ραχόι,ενώ οι ανθρακωρύχοι συνεχίζουν τις συγκρούσεις τους με την Ισπανική αστυνομία, έχοντας στο πλευρό τους την συντριπτική πλειοψηφία της κοινωνίας.

Όλα αυτά φανερώνουν την αποτυχία του Νεοφιλελευθερισμού και μάλιστα όχι μόνο στο πολιτικό επίπεδο (όπου πάντοτε αποτελούσε μια επιστημονίστικη θεωρία βασισμένη σε αυθαίρετες εξισώσεις που θα έφερναν τον Adam Smith στα πρόθυρα της αυτοκτονίας), αλλά και σε οικονομικό επίπεδο. δείχνοντας πως η αμφισβήτηση του χρεοκοπημένου αυτού οικονομικού δόγματος αρχίζει πλέον να φαίνεται σε μαζικό επίπεδο, κυρίως στις χώρες του Ευρωπαϊκού Νότου. Άλλωστε, μεγάλο κομμάτι των Ισπανών πολιτών αψήφησε την κινδυνολογία και την μιντιακή και κυβερνητική τρομοκρατία πως «εάν δεν συμμορφωθούμε με τις εντολές των ευρωκρατών, εάν αρχίσουμε να διαδηλώνουμε θα έχουμε την ίδια αντιμετώπιση με την Ελλάδα». Διόλου παράξενο γιατί η Ιρλανδία (μια χώρα τεσσάρων εκατομμυρίων ανθρώπων που ακούει τυφλά στις εντολές της ΕΕ και δέχεται αμάσητη τον Νεοφιλελεύθερο κρετινισμό) δεν αντιμετωπίζεται ως μια χώρα «τεμπέληδων μπαταξήδων», αλλά παράδειγμα προς μίμηση για τις χώρες του Νότου όπου οι εκεί πολίτες «το μόνο που ξέρουν να κάνουν είναι να πίνουν ούζο στις παραλίες».

Για την αδυναμία και την απροθυμία των κομμάτων να υπερασπιστούν τους ανθρώπους και την κοινωνία

Τα πολιτικά κόμματα, σαν γραφειοκρατικοί μηχανισμοί που είναι, παρ’ ότι δηλώνουν αλληλέγγυα στον αγώνα των απεργών, το μόνο που επιδιώκουν είναι το κομματικό (και εκλογικό) όφελος. Η μαζική κοινωνική αντίσταση, καθώς και η κοινωνική δημιουργία, δεν μπορούν να περάσουν μέσα από τα κλειστά γραφεία Κεντρικών Επιτροπών, ούτε να επικυρωθούν από επίδοξους ηγέτες. Σήμερα, ο κομμουνιστής είναι σύντροφος μας. Ο αριστερός είναι σύντροφος μας. Ο αναρχικός είναι σύντροφος μας. Όλοι όσοι αγωνίζονται για την πραγματική δημοκρατία, την ελευθερία, την ισοπολιτεία, είναι δίπλα μας και είμαστε δίπλα τους. Σήμερα, επιδιώκουμε την σύγκρουση με τις δυνάμεις του χθες, του συντηρητισμού και του οπισθοδρομισμού. Έτσι, όλοι εμείς που αγωνιζόμαστε για ένα καλύτερο μέλλον, για μια κοινωνία πιο δίκαιη και ανθρώπινη, δεν είναι ώρα να εστιάσουμε σε ό,τι μας διαχωρίζει, αλλά σε ό,τι μας ενώνει, στοχεύοντας αρχικά στην κατάκτηση πολλών «μικρών» νικών έναντι της κυβερνώσας πανίσχυρης μειοψηφίας (και όχι στην θεαματική δημιουργία «ηρωικών ηττών») και αφ’ ετέρου στην εκ νέου κοινωνική θέσμιση, με γνώμονα την ισονομία και την άμεση συμμετοχή (δίχως φυσικά την παρέμβαση του κράτους και απορρίπτοντας οποιαδήποτε μορφή γραφειοκρατικού ελέγχου στη λήψη και εφαρμογή των αποφάσεων), παρά σε μια κοινωνία όπου το κέρδος και ο οικονομισμός θ’ αποτελούν τις μόνες αξίες, όπου τα κυρίαρχα στρώματα (οι άλλοτε φιλελεύθερες και άλλοτε άμεσα κατασταλτικές ολιγαρχίες) ζουν σε βάρος του απλού εργαζόμενου, του άνεργου, των συνταξιούχων, των μεταναστών κλπ.

Για τη σχέση των τριών εξουσιών και του φασιστικού παρακράτους

Σ’ αυτό τον αγώνα, είναι εμφανές πως θα αντιμετωπίσουμε πολλά εμπόδια. Πέρα από τον ίδιο μας τον εαυτό, τις αγκυλώσεις του παρελθόντος και τις εσωστρέφειες που οφείλουμε να αφήσουμε πίσω μας, το σύστημα οι κυρίαρχες αξίες του Νεοφιλελεύθερου δόγματος έχουν φροντίσει να θεμελιώσουν ένα πολυπρόσωπο και όχι πάντα φανερό, πλαίσιο προστασίας της καθεστηκυίας τάξης, μετερχόμενο κάθε δυνατό μέσο.

Σήμερα, η κατ’ επίφαση «δημοκρατική» αλλά επί της ουσίας βαθιά συντηρητική εφημερίδα Καθημερινή, ιδιοκτησία του καναλάρχη Αλαφούζου (Σκάι), ταυτίζεται απόλυτα με την ανακοίνωση της Χρυσής Αυγής που στρέφεται ενάντια στην απεργία των Χαλυβουργών, χρησιμοποιώντας ακριβώς τα ίδια επιχειρήματα (πριν αναγκαστεί η Χρυσή Αυγή να αλλάξει κατεύθυνση 180 μοιρών αφού χαλούσε το δήθεν «αντισυστημικό» της προφίλ). Διαβάζουμε λοιπόν σήμερα στην Καθημερινή  πως «η παράλογη στάση της Αριστεράς και των ακραίων συνδικαλιστών, σε συνδυασμό με την εχθρική στάση του κράτους έναντι των επιχειρήσεων, έχουν οδηγήσει στον αφανισμό της ελληνικής βιομηχανίας. Από την εποχή του περίφημου εργοστασίου της Πιρέλι στην Πάτρα έως τη Χαλυβουργία, οι δήθεν φιλεργατικές δυνάμεις έχουν κάνει ό,τι μπορούν ώστε να είναι πολύ δύσκολο να βρουν δουλειά οι Έλληνες που θέλουν να δουλέψουν», (η ηθική της εργασίας και η απαξίωση του χαμηλόμισθου ως «τεμπέλη και χαραμοφάι» αποτελεί, αν μη τι άλλο, πεμπτουσία όχι μόνο του Νεοφιλελευθερισμού, αλλά και του ίδιου του καπιταλισμού ο οποίος βασίζεται στην προτενσταντική ηθική του «δούλευε και μην ερεύνα», εν ολίγοις της θεσμισμένης εθελοδουλίας, όπου η έννοια εργασία έχει εκπορνευτεί από τα διάφορα αφεντικά, και έχει μετατραπεί από δημιουργία σε μισθωτή δουλεία . Η απαξίωση οποιουδήποτε πέφτει θύμα των Νεοφιλελεύθερων βάρβαρων μέτρων ως «φταίχτη για την αποτυχία του» φανερώνει έναν στρουθοκαμηλισμό, αυτόν του οικονομικού αυτού δόγματος της Σχολής του Σικάγο, που εφαρμόζεται πλέον σε ολόκληρη την Ευρώπη: ένα σύστημα που ποτέ δεν σφάλει γιατί είναι «αλάνθαστο», σαν να πρόκειται για μια ακόμη θρησκεία). Διαβάζουμε, επίσης, στην ανακοίνωση της Χρυσής Αυγής με τίτλο «Ελληνική Χαλυβουργία: Η νέα Pirelli;» πως «ήδη, εντός του εργοστασίου του Βόλου, διακινούνται φήμες ότι εάν παραταθεί η απεργία στον Ασπρόπυργο θα κλείσει το εργοστάσιο Ασπροπύργου και ολόκληρη η παραγωγική δραστηριότητα θα μεταφερθεί οριστικά στον Βόλο. Εάν αυτός είναι ο σκοπός του ΚΚΕ, τότε θα έχουμε την επανάληψη της ιστορίας με την Pirelli, όπου ένα προβληματικό εργοστάσιο ανακοίνωσε την περικοπή 200 θέσεων εργασίας, αντιμετωπίζοντας την οργισμένη αντίδραση του οργανωμένου συνδικάτου, με αποτέλεσμα την οριστική διακοπή των εργασιών και την απόλυση του συνόλου των 1.000 εργαζομένων του». Φυσικά, η απόλυτη αυτή ταύτιση των Νεοφιλελεύθερων και των Νεοναζί δεν μας εκπλήσσει καθόλου, καθώς ανέκαθεν και οι μεν και οι δε ταυτίζονταν με ακραία ετερόνομες αξίες οι οποίες κατά βάθος, βασίζονται στις συντηρητικές Δυτικές παραδόσεις και όχι στις δημοκρατικές, και, κατά κάποιον τρόπο, εξυπηρετούσαν ακριβώς τα ίδια συμφέροντα, μιας και επιδιώκουν την αναπαραγωγή ακριβώς της ίδιας καταπιεστικής διαλεκτικής εργοδοτών και εργαζομένων, αξιωματούχων και υπηκόων, όντας μεταξύ τους σε σχέση αφεντικού -επιστάτη, ή, αν προτιμάτε, τσοπάνη – τσοπανόσκυλου.

Για μια Γενική Απεργία Διαρκείας

Σε αυτές τις συνθήκες, τις οποίες είναι κουραστικό να αποτυπώσουμε πάλι με κάθε λεπτομέρεια, οι οποίες μπορούν να συμπυκνωθούν σε ελάχιστες λέξεις: φτώχεια, πείνα, ανεργία, απελπισία, και μέσα σε ένα πολιτικό κομφούζιο όπου πολλοί θέλουν να μας πείσουν είτε πώς τα πράγματα θα φτιάξουν είτε πως η επιβεβλημένη στάση είναι η διαπραγμάτευση των πάντων ακόμα και με τους άρπαγες των ζωών μας, εμείς θα επαναλάβουμε πως έχουμε την πεποίθηση ότι η μόνη λύση είναι ο δρόμος της αντίστασης και της σύγκρουσης – που δεν εμπεριέχουν (απαραίτητα) βίαια μέσα, σαν κι αυτά που χρησιμοποιούνται από τις ελίτ. Η οργάνωση Γενικής Απεργίας Διαρκείας, είναι και δυνατή και ό,τι ακριβώς τρέμουν οι ολιγαρχίες, οι εργοδοσία, το Κράτος και εν γένει οι ετερόνομοι εξουσιαστικοί θεσμοί. Μια απεργία που θα εκφράσει όλη την κοινωνία, όλους τους εργαζόμενους αλλά και τους «αναλώσιμους» ανέργους. Μια αντίδραση εντελώς ειρηνική, τουλάχιστον μέχρι τη στιγμή που θα επιχειρηθεί να υπονομευτεί – στιγμή κατά την οποία οφείλουμε να γίνουμε επιτέλους όλοι μας «ισπανοί ανθρακωρύχοι».

Αφήστε κάτω τα εργαλεία, τις μηχανές, τα γραφεία, τα μολύβια, τα τιμόνια. οποιαδήποτε δουλειά κάνετε. Παρατήστε οτιδήποτε κάνετε και θα φανεί πολύ σύντομα πως χωρίς όλους εμάς αυτοί δεν μπορούν να ζήσουν ούτε στιγμή. Ας μεταφέρουμε τον πανικό από την άλλη πλευρά. Είναι θέμα θέλησης και αυτο-οργάνωσης.

Γενική (Πολιτική) Απεργία Διαρκείας μέχρι τη νίκη

Το κείμενο συνδιαμορφώθηκε από Ian delta, Julien Febvre, Efor

Σύντομο URL: http://wp.me/pyR3u-b0t

Print PDF