Αν ο κόσμος άλλαζε τις εκλογές

Η αναρχική Emma Goldman είπε πως «αν οι εκλογές μπορούσαν να αλλάξουν τον κόσμο, θα ήταν παράνομες». Εμείς επαυξάνουμε λέγοντας πως αν ο κόσμος μπορέσει να ξεπεράσει τις εκλογές και να στραφεί προς την αυτοδιεύθυνση του, τότε θα έχουμε επανάσταση. Καθώς τα κοινοβουλευτικά πολιτικά κόμματα, δεν φαίνεται να είναι σε θέση να αναλάβουν την εξουσία για λογαριασμό μας, ήρθε η ώρα να αναλάβουμε εμείς τη διαχείριση της ζωής μας. Μιλάμε συνεχώς για εξέγερση, ανατροπή σαν να είναι λέξεις-ευχολόγια, νεανικά τσιτάτα χωρίς νόημα. Αδυνατούμε ν’ αντιληφθούμε πως καλύτερη ευκαιρία από τη σημερινή για Άμεση Δημοκρατία και αυτοοργάνωση δεν θα παρουσιαστεί στο σύντομο μέλλον; Συνέχεια στο υπόλοιπο »

Η διαδικτυακή εφημερίδα Άμεση Δημοκρατία αποτελεί έμπνευση μιας ομάδας πολιτών που δραστηριοποιούνται στο ιστολόγιο eagainst.com η οποία θα εκδίδεται κάθε μήνα. Ο τίτλος της εφημερίδας θα είναι “Άμεση Δημοκρατία”, εκφράζοντας παράλληλα ποικιλία απόψεων που θα επικεντρώνονται σε θέματα που αφορούν την ριζική κοινωνική αλλαγή βάση του προτάγματος της αυτονομίας. Παρακάτω, οι δύο πρώτες κυκλοφορίες...
.

Η συνεισφορά άρθρων είναι ανοικτή προς όλους. αρκεί να μην εκφράζονται εθνικιστικές και ρατσιστικές ιδεοληψίες.

Ψήφος και αποχή: μια προσπάθεια επαναπροσδιορισμού των πραγματικών διλημμάτων

Καθώς βρισκόµαστε στην έναρξη µιας ακόμα προεκλογικής περιόδου, µεγάλο µέρος της κοινωνίας αντιµετωπίζει τις εκλογές σαν ένα µέσο µε το οποίο µπορεί να εκφραστεί, είτε για να δείξει την αντίθεσή του στην πολιτική που ακολουθείται, είτε για ν’ αναδείξει µε την ψήφο του ένα φαινοµενικά καινούριο καθεστώς. Η αναφορά σ’ αυτό το δίπολο «ψήφος δυσαρέσκειας/ψήφος ανοχής», δεν γίνεται τυχαία, αφού στην ελληνική τουλάχιστον κοινοβουλευτική παράδοση και πολιτική ζωή, φαίνεται ν’ αποτελεί τον κανόνα. Άλλωστε, το σύστηµα της αντιπροσωπευτικής, κοινοβουλευτικής δηµοκρατίας, δεν αφήνει και πολλά περιθώρια για µια ουσιαστική συµµετοχή στην διαµόρφωση της πολιτικής ζωής, αφού ο µόνος τρόπος «έκφρασης» της λαϊκής βούλησης είναι εξ ορισµού περιορισµένος σε ένα κλειστό σύστηµα ερωτήσεων και απαντήσεων που θυµίζει τις «πολλαπλές επιλογές» (multiple choice) των σύγχρονων, µεταµοντέρνων εκπαιδευτικών συστηµάτων. Πολλαπλές µεν, αλλά δοτές εκ των προτέρων. ... Συνέχεια στο υπόλοιπο ».

Για ένα πανευρωπαϊκό κίνημα: «Να μην ζήσουμε σαν δούλοι»

Τα ευρωπαϊκά κοινοβούλια το μόνο που προσφέρουν αφειδώς στους πολίτες είναι η εκμετάλλευση, η διάσπαση και η καταστολή, ενώ μοιράζουν το προϊόν της δικής μας εργασίας σε μια μειοψηφία άπληστων σύγχρονων φεουδαρχών. Κάνουν τα πάντα για να καταστείλουν την αντίδραση, δεν μπορούν όμως να κάνουν τίποτε για να καταστείλουν το πάθος μας για πραγματική ελευθερία. Aς δημιουργήσουμε, λοιπόν, την δική μας ιστορία, επαναστατώντας ενάντια στον ολοκληρωτισμό του κυνισμού και του θεάματος, ενάντια στην ολιγαρχία του πλούτου. Ήρθε η ώρα να πραγματοποιηθούν ειρηνικά αλλά αποφασιστικά καλέσματα σε όλη την Ευρώπη. Η Ευρώπη των λαών και όχι των ολιγαρχιών και των τεχνοκρατών είναι δυνατή αν προσπαθήσουμε μαζί και συντονισμένα. Στις πλατείες και στους δρόμους μπορεί να ξαναγεννηθεί η πραγματική δημοκρατία, η δημιουργία και η ανθρώπινη επικοινωνία. Δίχως ηγέτες και καθοδηγητές. Ας γίνουμε μια αγκαλιά, που σηκώνει τη γροθιά. Ας μην ζήσουμε σαν δούλοι... Συνέχεια στο υπόλοιπο ».

Οι κοινωνίες των τεράτων

Το ζήτημα της μετανάστευσης είναι ιδιαίτερα λεπτό, δεδομένου ότι στην παρούσα χρονική στιγμή (όπως και τις περισσότερες φορές) δεν έχουμε να κάνουμε με συνειδητές επιλογές μετακίνησης ανθρώπων, αλλά με εξαναγκαστική φυγή και με μοναδικό κίνητρο την επιβίωση. Όμως, εδώ τίθεται και ένα άλλο ζήτημα. Μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού, όπως δείχνουν οι δημοσκοπήσεις, επιθυμεί μαζικές απελάσεις, θέτοντας ως αιτία όχι μόνο την εγκληματικότητα, για την οποία ευθύνονται οι συνθήκες εξαθλίωσης που αντιμετωπίζουν οι μετανάστες (παρά οι ίδιοι ως άνθρωποι) και, επομένως είναι επόμενο να καταφεύγουν στην παρανομία (όπως συνέβη και με τους Έλληνες μετανάστες που στις Η.Π.Α. στις αρχές του 20ου αιώνα), αλλά επικαλούμενοι παράλληλα θεωρίες συνωμοσίας και μύθους περί πολιτισμικών αλλοιώσεων, σπέρνοντας έτσι μίσος και διχασμό... Συνέχεια στο υπόλοιπο ».

Παγκοσμιοποίηση, αντι-Παγκοσμιοποίηση και νέα προτάγματα

Η κοινωνία της μάζας και του πλαστικού πολιτισμού δεν θα πρέπει να αναζητηθεί μόνο στις ελίτ και στο κεφάλαιο, αλλά και σε εμάς τους ίδιους που αποτελούμε τον καθρέφτη της, που υιοθετούμε κάθε αξία τυφλά (τόσο αυτής του καταναλωτισμού, όσο και του εθνικισμού). Έτσι λοιπόν, λέμε Ναι στη γέννηση μια τοπικοποιημένης άμεσης δημοκρατίας (τοπικές συνελεύσεις), η οποία θα είναι παράλληλα διαπολιτισμική, δικτυωμένη και διεθνοποιημένη μέσα από αυτόνομες κοινωνίες που θα έχουν τοπικό έλεγχο των θεσμών τους, αλλά θα συνεργάζονται διεθνώς, και με αμοιβαιότητα θα δέχονται την διαφορετικότητα (κάτι που σημαίνει ότι πρώτα απ’ όλα θα πρέπει να υπάρχει διαφορετικότητα), θα την αγκαλιάζουν και δεν θα ακολουθούν τυφλά ταυτότητες δοτές, κοινωνίες όπου θα σέβονται την ατομικότητα και τις προσωπικές επιλογές του κάθε ατόμου και δεν θα ελέγχονται ούτε από τοπικές αλλά ούτε και από διεθνείς ελίτ. Μια τέτοια κοινωνία είναι μπροστά μας, αρκεί να την απαιτήσουμε. Συνέχεια στο υπόλοιπο ».

Όταν μιλούν για εθνική κυριαρχία

Η απώλεια της “εθνικής” μας κυριαρχίας, (ή για τους πιο μετριοπαθείς, ο κίνδυνος απώλειας της) εντοπίζεται εδώ και καιρό στο δημόσιο λόγο πολιτικών (αριστεράς και δεξιάς), δημοσιογράφων, αλλά και στις καθημερινές συζητήσεις πολλών πολιτών. Πολλοί κάνουν λόγο για “υποδούλωση της χώρας στην τρόικα”, για τη σύγχρονη αποικιοκρατική πολιτική της Γερμανίας, κατηγορώντας έμμεσα τους “κακούς” ξένους τραπεζίτες και πολιτικούς που “σκλάβωσαν” το, μέχρι τώρα, ανεξάρτητο και ελεύθερο ελληνικό κράτος. Οι περισσότεροι, μάλιστα, μιλούν σαν η Ελλάδα να μην ήταν ήδη εξαρτημένη πολιτικά και οικονομικά (με τη ρητή ή σιωπηρή συναίνεση της κοινωνίας) από την Ε.Ε, ή στρατιωτικά και διπλωματικά από το ΝΑΤΟ. Και ποιό ακριβώς είναι το κυρίαρχο έθνος που δήθεν επιθυμούν; Προφανώς εννοούν μια κοινωνία που αντί να δυναστεύεται από αλλοεθνείς οικονομικές ελίτ, έχει τους ολοδικούς της, ντόπιους δυνάστες. Σαν να μας καλούν να διαλέξουμε ανάμεσα στον Χίτλερ και στον Παπαδόπουλο, ευχόμενοι ο ντόπιος δικτάτορας να δείξει έστω λίγη επιείκεια απέναντι σε μια μερίδα συμπατριωτών του. Συνέχεια στο υπόλοιπο »

Κορνήλιος Καστοριάδης

O Κορνήλιος Καστοριάδης υπήρξε ένας φιλόσοφος που το έργο του μέσα από την διεπιστημονικότητα και την πολυεδρικότητα του κατάφερε να είναι οικουμενικό. Η συμμετοχή του σε ποικίλες πολιτικές και φιλοσοφικές συγκρούσεις αλλά και η σύζευξη γνωστικών πεδίων όπως της φιλοσοφίας, της πολιτικής, της ψυχανάλυσης, της οικονομίας, της βιολογίας τον καθιστούν έναν από τους σημαντικότερους φιλοσόφους του 20ου αιώνα.

Ο Καστοριάδης αρνείται την ύπαρξη οποιασδήποτε προδιαγεγραμμένης πορείας της κοινωνίας (ντετερμινισμού), καθώς αυτή είναι συνεχής δημιουργία που γεννιέται και νοηματοδοτείται μέσω του "Κοινωνικού Φαντασιακού". Αναζητήστε περισσότερα »

European “democracy” in fragments

It may be an oxymoron to still be discussing democracy in the European Union, at a time when European citizen are called to pay the consequences of the choices of a small elite. Even when one argues that most of the Western leaders are legally and democratically elected, there are few cases where they consulted the opinions of the people they are supposed to represent. It becomes even more bizarre to address issues like the political regression we are witnessing in the West; a self-destructive conformity which transformed societies into a crowd of isolated, atomized and de-politicized individuals, an easily manipulatable consuming mass that lives and feeds on the populism of a handful of charlatans demagogue politicians. The vulgarity of the tabloid right wing media reflects the level of social de-politicization. Continue reading »